Zbiornik Stara Orunia

Zbiornik noszący dziś nazwę "Stara Orunia" powstał w 1869 r. na skraju wysoczyzny, jako pierwszy nowoczesny zbiornik, gromadzący wodę pitną dla mieszkańców Gdańska z drenażowego ujęcia wody w Pręgowie. Dzięki różnicy wysokości, łatwo było z niego rozprowadzić wodę do Śródmieścia i sąsiadujących dzielnic mieszkalnych.
Zbiornik wybudowano z cegły (wyprodukowanej przez cegielnię w Kolibkach, obecnie część Gdyni) jako budowlę jednokomorową o podstawie w kształcie kwadratu i wymiarach wewnętrznych 39,23 × 39,23 m. Skonstruowany został z przylegających do siebie jednakowych, sklepionych kolebkowo naw o szerokości 3,07 m, opartych na łukach ośmiu arkad o rozpiętości 4 m. Wysokość komory w świetle koleb naw wynosi 5,05 m. Do wnętrza komory prowadzą dwa wejścia: od strony wschodniej, przez śluzę u podnóża skarpy, a dalej drabiną na dno komory (obecnie brak drabiny) oraz przez właz w sklepieniu ze szczytu nasypu.
Po wyłączeniu z eksploatacji w latach osiemdziesiątych XX wieku zbiornik, posiadający we wnętrzu specyficzny mikroklimat stał się jednym z największych i najbardziej wartościowych siedlisk nietoperzy w Polsce Północnej. Mając na uwadze ich spokój i komfort, podczas prac konserwatorskich zachowano pierwotny charakter wnętrza zbiornika i jego naturalną „patynę”.
Podczas prac remontowych w zbiorniku odkryto tzw. “kapsułę czasu”, wmurowaną w ceglaną konstrukcję budowli. Ta nietypowa przesyłka ma charakter listu/dokumentu w butelce, pozostawionego najprawdopodobniej przez budowniczych obiektu. Poza widocznym rokiem 1869, pozostałej treści dokumentu nie udało się odczytać.