Kościół ewangelicki

Pierwszym kościołem ewangelickim była kaplica grobowa rodziny Borschnitzów zbudowana w 1594. Skasowana po przejściu Goszczan w 1605 roku w ręce katolickiej rodziny von Dohnów. W latach 1633 -1637 nabożeństwa ewangelickie odprawiane były w kościele parafialnym. Za rządów Reichenbachów nabożeństwa odbywały się najpierw w jednej z sal pałacu, w języku niemieckim i polskim (do końca XIX w.). W 1741 roku Fryderyk II wydał formalne zezwolenie na odprawianie niezależnych nabożeństw ewangelickich i budowę kościoła.
W 1743 położono kamień węgielny, a poświęcenie kościoła miało miejsce w 1749. W 1752 zawieszono na wieży dwa dzwony. Kościół odnowiono krótko przed 1939, po 1945 nie był już użytkowany.

Późnobarokowy z elementami rokoka. Częścią ołtarzową zwrócony na pd. wsch., fasadą na pn. Murowany z cegły, otynkowany, założony na planie centralnym w kształcie prostokąta przenikającego się z krzyżem grackim. Nawa owalna, otoczona obejściem, nad którym empory dostępne jednobiegowymi schodami usytuowanymi za ołtarzem i pod emporą organową, wydzielonymi drewnianym przepierzeniem. Po stronie zach. na krótszej osi wieża ze schodami przez które wejście do przyległej loży kolatorskiej , z kominkiem, wydzielonej z empor drewnianymi przepierzeniami i balustradą od strony nawy. Pod emporą organową krypta z sarkofagami fundatora i jego rodziny. Zakrystia na przeciwko wejścia, wydzielona z obejścia ściankami działowymi. Nawa główna kryta owalną kopuła rozczłonkowaną gurtami zbiegającymi się promieniście po środku. Nad emporami i obejściem sklepienia żaglaste rozdzielone łukami gurtowymi o wykroju koszowym, sklepienie nawy wsparte na filarach, pomiędzy którymi rozpięte arkady obejścia i empor , ozdobionych jońskimi pilastrami, w narożach zwielokrotnionymi, na wysokich cokołach, dźwigającymi za pośrednictwem fragmentów belkowania bogato profilowany gzyms koronujący. Płaski gzyms przebiega też powyżej arkad obejścia. Parapety empor drewniane, tralkowe, w partii empory organowej zarysowane łamaną linią wklęsło-wypukłą. Kominek loży kolatorskiej o otworze paleniska wykrojonym łamaną linią wklęsło-wypukłą, zwieńczony gzymsem o falistej linii i rustykowanym fryzem zaznaczonym kluczem. Bryła rozsłonkowana z wydatnymi ryzalitami od strony pn., pd. Elewacje rozczłonkowane pilastrami jońskimi wypierającymi belkowanie i gzyms podokapowy. Naroża ryzalitów zaokrąglone i zaakcentowane boniowaniem w tynku. Okna w dwóch strefach oddzielonych gzymsem między kondygnacjami: górne zwieńczone półkoliście w obramieniach pasmowych, profilowanych w tynku z wydatnym kluczem, dolne zamknięte łukiem dwupromiennym w obramieniach uszatych. Ryzalit frontowy zwieńczony szczytem zarysowanym łamaną linią wklęsło-wypukłą, flankowany ozdobnymi wazonami, z wtopioną po środku wieżą i oknem o łuku dwupromiennym, po bokach którego ostrolistne okulusy. Wieża o narożach podkreślonych lizenami, zwieńczona fryzem rozszerzającym się koliście po środku i hełmem o łamanym kształcie, jednoprześwitowym, z chorągiewką wiatrową na szczycie. Po bokach ryzalitu frontowego owalne okulusy. Portal główny zwieńczony gzymsem o łuku dwupromiennym, z herbami Reichenbachów w kartuszach po środku fryzu, flankowanymi przez kamienne wazony powyżej. Dwa portale boczne w obramieniach uszatych. Troje drzwi wejściowych, stolarskich, z desek w jodełkę z okuciami rokoko, żelaznymi, kowalskimi. Dach mansardowy, pokryty dachówką, drewniany hełm na wieży.

Info za: [

http://www.goszcz.pl/historia.html

www.goszcz.pl]