Granice Generalnego Gubernatorstwa
W wyniku agresji na Polskę we wrześniu 1939 r. Niemcom na podstawie paktu o granicy i przyjaźni zawartego ze Związkiem Radzieckim 28 września przypadło 48 % terytorium państwa polskiego. W dniu 8 października Hitler wydał dekret o organizacji i administracji terytoriów wschodnich decydujący o włączeniu w granice III Rzeszy prawie połowy tych terenów. Na pozostałych ziemiach 12 października utworzone zostało Generalne Gubernatorstwo. Był to twór o charakterze kolonialnym niebędący częścią III Rzeszy, ale całkowicie jej podległy. Siedzibą władz Gubernatorstwa był Kraków.
Granice Gubernatorstwa były granicami policyjnymi i jednocześnie celno-dewizowymi. Wschodnia granica była fragmentem granicy niemiecko-radzieckiej, a południowa niemiecko-słowackiej. Granica z III Rzeszą początkowo ustalona została w oparciu o przedwojenne granice gmin. Jednak granica taka miała dość skomplikowany przebieg i później poprzez korekty granic gmin została bardziej uproszczona.
Na podstawie układu niemiecko-słowackiego z 21 listopada 1939 r. Niemcy wyodrębniły z Gubernatorstwa i bezprawnie oddały Słowacji tereny Orawy i Spiszu przyznane Polsce po I wojnie światowej. Z kolei po napaści Niemiec na Związek Radziecki w czerwcu 1941 r. z zajętych terenów 1 sierpnia włączono do Gubernatorstwa tereny wschodniej Galicji (województw tarnopolskiego, stanisławowskiego i części lwowskiego zajętych przez ZSRR w 1939 r.). W wyniku tego południowa granica uległa wydłużeniu o granicę z Węgrami i z Rumunią. A granica z III Rzeszą wydłużyła się o fragment dotychczasowej granicy niemiecko-radzieckiej przypadający na Okręg Białostocki włączony do Rzeszy. Po tym granica wschodnia (stara i nowa) była granicą z terenami okupowanymi podlegającymi specjalnej administracji komisariatów Rzeszy.
poprzednia