Kamienicę zlokalizowano pomiędzy domami nr 6 (istnieje) a 8 (nie istnieje). Była zwrócona frontem na południe. Pierwsze pewne wiadomości źródłowe pochodzą dopiero z XVIII w., gdy należała do rodziny Dietrich (przed 1717 r.). Jednak z zachowanego portalu tejże kamienicy, dziś wmurowanego w wejście do pobliskiej tzw. Baszty Grodzkiej, można wnioskować, iż dom ten, po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej, wzniesiono w 1679 r. Taka data widnieje na wspomnianym portalu. Sam portal przeniesiono na obecne miejsce ok. 1975 r. Według zapisów w osiemnastowiecznej księdze hipotecznej właściciele tej kamienicy mieli prawo do warzenia 1,5 miar piwa. Odnośnie dziejów budynku dowiadujemy się, iż 17 maja 1717 r. kamienicę tę zakupił Gottfried Seifert, z zawodu rzeźnik, ale wyraźnie bardzo majętny, bo posiadał także kilka drobnych działek rolnych i leśnych wokół Jeleniej Góry, jak również sąsiednią kamienicę nr 6 (nr hipoteczny 185). W tymże czasie w księdze hipotecznej dom był wyceniony na 960 talarów. Można domniemywać, iż w kamienicy istniał warsztat masarski (rzeźnia), zwłaszcza, że jej kolejny właściciel był także rzeźnikiem. Był nim syn poprzednika, również o imieniu Gottfried, który 26 września 1757 r. odziedziczył dom po swoim ojcu, a jednocześnie spłacił swojego brata Beniamina. Wartość kamienicy oszacowano wówczas na 700 talarów. Po kolejnych 22 latach, a dokładnie 14 września 1779 r., dom przeszedł na własność Anny Rosiny Haberhauff z domu Seifert. Jeszcze w tym samym roku, 19 października, sprzedała ona posiadłość mistrzowi krawieckiemu Casparowi Ellguth’owi. Wartość kamienicy szacowano na 800 talarów. Jednak ten dość szybko, bo po zaledwie pięciu miesiącach, dokładnie 31 marca 1780 r., odsprzedał ją Johannowi Christianowi Engelhard’owi – perukarzowi. Wartość kamienicy w tym czasie wzrosła do 850 talarów. Engelhard zamieszkiwał tu przez prawie 10 lat, by wreszcie 26 października 1790 r., gdy wartość domu wzrosła do 1340 talarów, odsprzedać go Johannowi Gottfriedowi Friebe’mu – trudniącemu się handlem, niestety, nie wiemy w jakiej branży. Po tymże kupcu 27 lutego 1801 r. nowym właścicielem kamienicy została kobieta Johanne Sophie Wilhelmine Roehl z domu Strasburg. Z kolei 23 grudnia 1808 r. dom nabył Emanuel Baumert – złotnik. Wartość kamienicy spadła do 800 talarów. Ostatnim właścicielem domu, zapisanym w zachowanych księgach hipotecznych, był szewc Johann Gottlieb Bien, który nabył go 30 maja 1829 r. Brak dalszych danych aż po rok 1871. W 1871 r. właścicielką kamienicy była Pauline Rönsch z domu Callmann, wdowa po szklarzu (Glasermeister) Julianie Rönsch’u, która w tym czasie dokonała bliżej nie sprecyzowanej przebudowy domu. Oprócz niej w kamienicy mieszkał też F. Mosig – szewc, prowadzący tutaj swój warsztat, który w 1882 r. już nie występuje. Rönsch była właścicielką przedsiębiorstwa zajmującego się handlem przedmiotami szklanymi. W 1887 r. ta sama Rönsch przebudowała okno wystawowe do znajdującego się na parterze od frontu sklepu, warsztat rzemieślniczy znajdował się na zapleczu budynku. W 1900 r. właścicielem kamienicy był zapewne syn poprzedniczki: Carl Rönsch – szklarz, prowadzący nadal firmę swojej matki. W 1913 r. kamienica należała do firmy „L. Peter”, zajmującej się handlem hurtowym i detalicznym szybami, a mającej swą główną siedzibę w podjeleniogórskiej wsi Cunnersdorf (dziś część miasta między Pijawnikiem a zajezdnią MZK, przyłączona w 1921 r.). W 1913 r. dokonano znacznej przebudowy całego budynku. Wymieniono w nim m.in. instalację kanalizacyjną i wodociągową. Przebudowano również ściany wewnętrzne na wszystkich kondygnacjach, zejście do piwnicy, a w centralnej części dachu (nad klatką schodową) zamontowano przeszklony świetliki. Wymieniono też stropy. W 1916 r. właścicielem kamienicy był Max Tichauer kupiec, do którego należała, działająca tu nadal, firma „L. Peter”. Ponadto w kamienicy mieszkały jeszcze trzy rodziny utrzymujące się z pracy najemnej. W 1939 r. właścicielem domu był Hans-Joachim Grunwald – kupiec.W 1913 r. była to niewielka, częściowo podpiwniczona kamienica, posiadająca oprócz parteru jedno piętro, ponadto użytkowe (mieszkalne) poddasze oraz jednokondygnacyjny strych. Przykrywał ją dwuspadowy, mansardowy dach. Szerokość fasady wynosiła 6,5 m, wysokość budynku od podłoża do zwieńczenia dachu nieco ponad 12 m. W głąb parceli kamienica sięgała na blisko 20 m. Za kamienicą znajdował się niewielki podwórzec, otoczony zabudowaniami. Po jego zachodniej stronie mieściły się dwie toalety oraz szopa. Do posesji przynależał też, położony na północny-wschód od podwórza, kawałek gruntu (ok. 60 m2 na przedłużeniu posesji kamienicy nr 6), na którym znajdowała się szopa oraz drugi budynek magazynowy. Budynek, według zachowanej dokumentacji, posiadał tylko jedno pomieszczenie piwniczne o powierzchni niecałych 30 m2 , mieszczące się w jego południowo-zachodniej części, i co ciekawe, w ok. 1/3 umieszczone pod sąsiednią kamienicą nr 6. Klatka schodowa znajdowała się w centralnej części domu. Do piwnicy wiodły ceglane schodki. W przyziemiu, pośrodku kamienicy, znajdowało się niewielkie pomieszczenie magazynowe bez okien, o bardzo grubych murach (od 1 do 2 m grubości). Kamienica posiadała konstrukcję ceglano-kamienną, z drewnianymi stropami i dachem krytym dachówką. Piwnice miały prosty strop kamienno-ceglany. Znajdujące się na zapleczu pomieszczenie warsztatu posiadało strop łukowy
Info. Rocznik jeleniogórski XXXIX 2007.
więcej  |
