Dom Dziecka "Dąbrówka"

Na Messtischblatt 5160 Bad Warmbrunn 1939, teren oznaczony jest jako "Eichenhof", czyli "dębowy dwór".

Na trafostacji od strony ścieżki zauważyłem przebijający stary niemiecki napis z nazwą restauracji.

Dziś taki kadr obiektu jest nie możliwy do uzyskania - ponad 100 letnie drzewa uniemożliwiają to.

Nie jest przeznaczony do wyburzenia! Choćby z tego powodu, że jest w rejestrze zabytków. Został wyłączony z Domu Dziecka i przeznaczony do sprzedaży.

do † KazimierzP: A to przepraszam, nadinterpretacja wyglądu obecnego, koryguje opis.

... dobrze, że zdążyłeś go jeszcze uchwycić ...te budynki mają swoje klimaty i niejedno mogłyby opowiedzieć ...

do legion: Brakuje jednej strony, tej południowej pod słońce, tu się mogą odnalezć jakieś zdjęcia sprzed lat, ułatwi to identyfikacje , jak będzie już pusty plac, to nic z tego.

Stwierdzam wg. tej pocztówki że ob. "Dąbrówka" została rozbudowana, co widać na pozniejszych zdjęciach, trzeba sprawdzić po datowaniu dostępnych na portalu pocztówek archiwalnych."Park Zwierząt" - ciekawa nazwa dla restauracji.

Nie wiem co to za budynek, ale z całą pewnością nie jest to willa Wilhelma Juncke przy ul. Goyki w Sopocie...

Przeniosłem do NN bo to inny budynek niż Goyki 3 a ponadto widać na 1 planie jakieś boisko (kort), czego akurat przy wspomnianym obiekcie nie ma i zdaje się nie było.

To zdęcie mi dało w kość:

do Krzyś_: Bo niepotrzebnie zacząłeś szukać od Sopotu. Było zacząć od Jeleniej ;)

do Krzyś_: 👍

do fantom: Sopot dosyć dobrze znam, więc nawet tam nie szukałem. Ale faktycznie zacząłem od rejonów północnych.
A identyfikacja nastąpiła przy szukaniu zupełnie innego zdjęcia - szczęście :-)

Większość obecnych budynków powstała w latach 1908-09. Wcześniej góra Winnica (Weinberg) należała do jednego z najstarszych gospodarstw Herischdorfu o nazwie Lindenhof. Jednym z właścicieli majątku stał się w którymś momencie niejaki Kums, który szczególnie upodobał sobie egzotyczne zwierzęta i stworzył przy majątku mini-zoo oraz zbudował restaurację. Miejscowa ludność nazwała gospodę "Offaschänke". Gdy obiekt przejął Arthur Barasch, właściciel domu towarowego we Wrocławiu (późniejszy polski Feniks), wybudował dom wypoczynkowy dla swoich pracowników. Potem posiadłość podlega zakładom Linke-Hoffman-Busch, od 1930 właścicielem jest dyrektor Friedrich Grössler i nazywa miejsce Eichenhof. W 1934 r. istnieje tu szkoła sportowa SA, a w 1935 r. rezydują tu wojskowi (2. Komp. des Erst. BatI. 52). Źródło: Śląska Biblioteka Cyfrowa.

do arkuba: Główny budynek powstał jeszcze pod koniec XIX w.

Arthur Barasch urodził się w rodzinie żydowskiej 28 stycznia 1872 r. W Ścinawie na Śląsku. Wraz ze swoim bratem Georgem, który był około pięć lat starszy, założył sieć domów towarowych „Bracia Barasch” ze sklepami w Gliwicach, Katowicach (założony w 1902 r.), Wrocławiu (założony w 1904 r.), Magdeburgu, Bytomiu, Braunschweigu i Königsbergu (którym?). W czasie kryzysu gospodarczego 1913/14 dom towarowy w Nysie zbankrutował. Bracia Barasch dystrybuowali m.in. pastę do butów o nazwie „Baratol”, pod którą znany jest dziś materiał wybuchowy o tej samej nazwie. Prowadzili także „studio fotograficzne” we wrocławskim domu towarowym.

Po pierwszej wojnie światowej bracia mieli tylko biznes we Wrocławiu. Arthur Barasch, który otrzymał „Żelazny Krzyż” za swoją pracę podczas I wojny światowej, był masonem, członkiem Śląskiego Klubu Motoryzacyjnego, a w 1908 roku był członkiem zarządu „Stowarzyszenia Detalistów Breslau” i komitetu założycielskiego kliniki okulistycznej w Bad Liebenstein. Dla swoich pracowników Arthur Barasch załtwił dom wypoczynkowy w Warmbrunn w Karkonoszach, gdzie jego pracownicy mogli spędzać coroczne wakacje z pełnym wyżywieniem i rozrywką.

Między styczniem 1940 r. a lutym 1942 r. majątek Artura Barascha był stopniowo konfiskowany. W tym czasie został oskarżony o przestępstwo w obcej walucie, skazany na zapłatę 40 000 RM i skazany na więzienie od 18 grudnia 1940 r. Do 30 maja 1941 r. był więzieniu Plötzensee. Jego sekretarka napisał później, że Arthur Barasch został deportowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen w maju 1942 r. i tam zmarł: „Kremacja na koszt państwa”. Inny przyjaciel powiedział synowi Wernerowi, że jego ojciec popełnił samobójstwo na ogrodzeniu elektrycznym. Jednak w archiwum „Miejsca Pamięci i Muzeum Sachsenhausen” nie ma dowodów na to, że Arthur Barasch tam przebywał lub zginął.

Po prawie roku dogłębnych badań śmierć Artura Barascha została udokumentowana w 2015 roku. 10 listopada 1943 r. tajna policja państwowa (Gestapo) poinformowała dyrektora finansowego Breslau na piśmie, że Arthur Barasch zmarł 6 listopada 1942 r. w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Drugi dokument to wpis o nazwisku Arthur Barasch do rejestru wpisów zgonów dokonanych między listopadem a grudniem 1942 r. w urzędzie obozowym.

Żródło:

Z dzisiejszej "Dąbrówki", przed rozbudową, bo dziś nie ma tam żadnego tarasu.Korekta, jednak jest taras: - kamienny, pośrodku rozbudowanego już do ob. rozmiarów budynku, obecnie nie ma żadnego poza wielkimi drzewami widoku, ciekawy jest ten staw czyżby "Kwadraciak"- ?