Most nad kanałem Wińskim

Most drogowy został zaprojektowany jako element Parku Ludowego otwartego w 1913 roku; miał skomunikować wyspę Bolko z zachodnią częścią miasta. Ze względu na pierwszą wojnę światową oraz związane z nią trudności finansowe opolskiego magistratu, początkowo zastępowała go drewniana kładka dla pieszych - nazywana mostem Wielbłądzim. Była ona wybudowana kilkadziesiąt metrów niżej w biegu kanału Wińskiego.

W 1935 roku stan Mostu Wielbłądziego był tak zły, że konieczne było jego zamknięcie dla ruchu. Zdecydowano o budowie nowego mostu, podobnie wykonanego z drewna, lecz tym razem drogowego. Projekt oraz budowę powierzono 2. kompanii z 8. Batalionu Saperów z Brzegu, materiały budowlane zapewnił magistrat Opola. Pracę rozpoczęto w sierpniu od rozbiórki mostu Wielbłądziego oraz wybudowaniu tymczasowej kładki dla pieszych.

Nowo wznoszony most miał siedem przęseł, każde długie na siedem metrów (cały most miał dokładnie 48,14 metrów), i został zaprojektowany do przenoszenia maksymalnego obciążenia 4 ton. Wszystkie filary składały się z siedmiu drewnianych pali, każdy o średnicy 28 cm. Centralna część jezdni składała się z sześciu drewnianych podłożnic o wymiarach 32 na 36 cm każda ; na dwóch belkach bocznych opierały się chodniki dla pieszych. Przyczółki mostowe oraz mury oporowe wykonano z betonu wylewanego przy użyciu pompy spalinowej.

Łożysko kanału okazało się zbyt twarde, aby bezpośrednio wbić w nie pale i otwory pod nie musiały zostać wcześniej wyborowane przy użyciu specjalnej wiertnicy. Kafar do wbijania pali został umieszczony na pływającej tratwie. Nie były to jedyne trudności, bowiem jak opisywano "pale musiały zostać wbite w głąb ziemi na 11 metrów, przyczółki mostowe betonowano natomiast aż do poziomu wód gruntowych". Średnio przy wznoszeniu mostu pracowało 39 osób na dwie siedmiogodzinne zmiany, jednak tylko do jesieni, kiedy to na skutek skracania się dnia możliwa była praca wyłącznie na jedną zmianę. Wszystkie prace trwały razem 40 dni i zakończyły się w ostatnich dniach września 1935 roku.

Mimo iż był to zupełnie nowy most, opolanie nazywali go "Kamelbrücke" - most Wielbłądzi. Most przetrwał do początku 1945 roku, kiedy to najpierw posłużył do ewakuacji cywilów i wojska przed nadciągającą Armią Czerwoną, a ostatecznie 24. stycznia został zniszczony bezpośrednim ogniem artylerii niemieckiej. Most został odbudowany już w latach 50', jednak na przestrzeni kilkunastu następnych lat jego stan mocno się pogorszył, m.in. spróchniały belki i poręcze. Wtedy też - na początku lat 70' - przeprowadzono jego remont, wobec którego istnieje pogląd, że przeprowadzili go żołnierze w tzw. "czynie społecznym". Most służył do lat 90. Wtedy to bowiem został: bądź to rozebrany w 1996 roku, bądź też zniszczony przez powódź w 1997 roku. Korzystając z jego przyczółków wzniesiono w 2012 roku most im. Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

oprac. Adam Krzyształowicz