Kapliczka u Zmudy

Około 1800 r. Kadłub Turawski nawiedził pożar. Podpalaczem okazał się młodzieniec z tejże miejscowości. Gdy uciekał, ogień podążał za podpalaczem, ten schronił się w gospodarstwie państwa Zmudów. Ogień jednak ominął to gospodarstwo. Szczęśliwi gospodarze w podzięce zbudowali kaplicę, która znajduje się naprzeciw szkolnego placu zabaw.

Inną historię powstania tej kapliczki przekazał mi Emil Wodniok z Kadłuba Turawskiego. W 1874 r. urodziła się jego babcia Małgorzata Skrobocz. Bardzo wcześnie została sierotą, gdyż zmarła jej matka. Dlatego też kilkunastoletnia Małgorzata musiała iść do pracy, poszła na „służbę” do państwa Zmuda w Kadłubie. Niedługo później, bo pod koniec XIX w., wybuchł pożar w Kadłubie. Zapalił się dom u Howona, następnie ogień przeniósł się do Locha i Kensego. Ogień zmienił kierunek, przeniósł się na drugą stronę ulicy i spalił się dom Grysczyków, Maurera. Jednak pożar ominął zabudowanie Zmudów i podobnie jak w pierwszej opowieści, państwo Zmuda w podzięce zbudowali kapliczkę.

Kaplica ta jest klasycznej budowy, wymurowana z czerwonej cegły. Prowadzą do niej duże dwuczęściowe drzwi. Wewnątrz znajduje się duża gipsowa figura Matki Boskiej z białym welonem. Kaplica ta jest ozdobiona w górnej części ceglanym gzymsem i bocznymi filarami wystającymi ponad połać dachu. W górnej wnęce znajduje się metalowy krzyż. Fundamenty pod kaplicą są złej jakości, a rosnące obok drzewo je uszkadza, co powoduje jej stopniowe przechylanie się.