Historia miejscowości rozpoczyna się w 1927 r., tj. od rozpoczęcia budowy kompleksu koszarowego dla żołnierzy Wehrmachtu w środku lasu otaczającego jezioro Kęszyckie. Miejsce to nazwano Regenwurmlager (Obóz Dżdżownic- od nazwy przepływającego tu potoku). Niewiele wiemy o liczebności powstałego garnizonu, jak też o rodzajach przebywających tu wojsk. Rzekomo miała tu znajdować się szkoła Abwehry, jednak informacja ta nigdy nie została nigdzie potwierdzona. Z okresu sprzed 1939 zachowały się karty pocztowe wydawane w Kęszycy, jak też trochę zdjęć samego obiektu. Wiadomo jednak, że w okresie wojennym, obok żołnierzy niemieckich, w koszarach stacjonowali szkoleni żołnierze spośród zwerbowanych brytyjskich jeńców, wziętych do niewoli w Afryce Północnej. Byli to Hindusi, a dokładniej mówiąc: Sikhowie i Gurkhowie- zachowały się niezłe zdjęcia potwierdzające ten fakt. Szkolono także Walonów z 373 kolaboranckiego batalionu belgijskiego, przekształconego później w SS-Freiwilligen-Brigade Wallonien, wchodzącego w skład osławionych Waffen-SS.
Po wojnie dawne koszary Wehrmachtu nazywane były z rosyjska Garadok, choć oficjalnie miejsce to jakby nie istniało- nie było go w urzędowym spisie miejscowości i na mapach. W latach 1945-1956 stacjonował tu garnizon Wojska Polskiego: 7 pułk artylerii i inne jednostki WP (np. 4. łużycki pułk saperów, który przejął w końcu lat czterdziestych od Armii Radzieckiej fortyfikacje Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego). W latach 1956 - 1993 na podstawie umowy między rządami PRL i ZSRR z dnia 17 grudnia 1956 r. koszary przejęła jednostka łączności Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckich. Przejęcie odbyło się z wyrzucaniem na bruk polskich żołnierzy, co łączyło się z bijatykami i strzelaniną. Garnizon ten, tak jak i pozostałe PGWAR, podlegał sztabowi w Legnicy, i składał się z brygady łączności, w skład której wchodziły m. in. węzeł zabezpieczenia frontu (relacji Zachodnia Grupa Wojska Armii Radzieckiej w NRD-Kęszyca-Września- Rembertów-Moskwa), samodzielnego batalionu łączności, stacji echolokacji radarowej, jednostki saperów kolejowych i 3 ogromnych, połączonych rurociągami, podziemnych MPS z 300 zbiornikami o pojemności całkowitej obiektu wynoszącej 18 tys. m³.
W latach 1960 - 1980 koszary zostały rozbudowane o nowe obiekty: garaże, stację obsługi technicznej samochodów i magazyny. Wybudowano 2 nowe bloki mieszkalne, potocznie zwane Leningradami. Garnizon kęszycki stał się samowystarczalnym miasteczkiem w leśnej głuszy, miał pralnię, łaźnię, 28 lokalnych kotłowni obsługiwanych przeważnie przez kobiety- żony oficerów i podoficerów jednostki. Były także trzy remizy strażackie, przedszkole i szkoła podstawowa, oraz trzy doskonale, jak na ówczesne polskie warunki, zaopatrzone sklepy. Był klub oficerski (nb. w budynku dawnego kasyna niemieckiego), a w nim kino-teatr. Była poliklinika z całkiem niemałym oddziałem szpitalnym. Garnizon miał własne ujęcie wody i poniemiecką, grawitacyjną (z częściowym wspomaganiem pompowym) sieć kanalizacyjną, którą jednak unieruchomiono z polecenia wydanego z Legnicy, bowiem obawiano się szpiegowskiej infiltracji. Zbudowana przez Niemców oczyszczalnia przewidziana była na 80 tys. ludzi (co świadczy o planach co do wielkości budowanego garnizonu)- Rosjanie jednak okopali oczyszczalnię rowem i odprowadzali ścieki do leśnej strugi. Kanalizację udrożniano dopiero po 1995 r. Całość otoczona była betonowym ogrodzeniem, które strzeżone było ruchomymi, całodobowymi patrolami wartowniczymi. Należy dodać, że jednostka miała własną bocznicę kolejową z rampą załadunkową, skomunikowaną z siecią PKP.
Położenie miejscowości i jej osobliwy klimat, zmieniony z przedwojennego, malarycznego na zdrowy i suchy za sprawą milionów nietoperzy przebywających w rozległych podziemiach MRU, sprawiły, że organizowano tu obozy pionierskie dla dzieci kadry oficerskiej. Powstała nawet nazwa: „Kurort Kęszyca” Sprzyjało temu urocze jezioro Kęszyckie, ze sztuczną, pięknie wysypaną piaskiem plażą i z trzema pomostami kąpielowymi. Po awarii elektrowni jądrowej w Czarnobylu, przywożono tutaj dzieci ze skażonych terenów na kilkutygodniowe turnusy rehabilitacyjne. Pozostały nawet zdjęcia ukazujące to zjawisko. W zwrotnych chwilach naszej powojennej historii (inwazja na Czechosłowację, wydarzenia grudniowe itd.) zwiększano liczebność jednostki do bez mała 4 tys. żołnierzy. Teren bazy zajmował powierzchnię 119 ha, a niej znajdowało się 112 budynków różnego przeznaczenia. Po zmianach ustrojowych w Polsce, które nastąpiły po 1989 r., a także po rozpadzie ZSRR w grudniu 1991 r. i utworzeniu w jego miejsce WNP, zmienił się status przebywających w Polsce byłych żołnierzy PGWAR i zaczął powolny rozpad ich garnizonów. Przestrzeń między upadkiem ZSRR a dniem 5 maja 1993 roku, kiedy to z bocznicy kolejowej w Nietoperku odjechał ostatni transport żołnierzy radzieckich, wypełnili wszelkiej maści kombinatorzy. Od Rosjan można było kupić właściwie wszystko, łącznie z bronią i amunicją. Reszty dopełnili złomiarze.
Po uroczystym odjeździe ostatniej grupy żołnierzy Federacji Rosyjskiej, 18 maja 1993 roku ogołocony garnizon przejęła administracja polska i zaczęło się jego zagospodarowywanie. W lipcu 1994 roku nadano miejscowości oficjalną nazwę Kęszyca Leśna. Od tej daty, po raz pierwszy w dziejach garnizonu kęszyckiego, pisana jest nowa, tym razem cywilna jego historia, a mam głęboką nadzieję, że w to urokliwe miejsce nigdy nie wróci już żadne wojsko.
Festung, 6 lutego 2010 r.
więcej  |
