Ulica Warzelnicza

Ehm.. i gdzie sa samochody? Albo.. jakymś cudem zatrymaleś ruch drogowy dla fotopolski ?

Świetne! Forma wchodzi łagodnie w przestrzeń, ale równocześnie jest niejako przez nią obejmowana. Asfalt dyskretnie przyprószony światłem. Seksy foto.

do vetinari: Może most jeszcze nie oddany do użytku, albo kol. Grzegorz malował te świeże linie na asfalcie, i dla tego ruch był wstrzymany. A może jedno i drugie ;)

do pawulon: O świcie można zaryzykować i wejść na drogę, ruch jest minimalny

do Grzegorz Błaszczyk: Czyli że most jest czynny a Ty nie malowałeś linii, wszystko jasne ;-))

do Grzegorz Błaszczyk: ..i napeno mialeś kask i kamizelke reflexcijna bo BHP jest BHP :-) pikne zdjiecie :-)

do vetinari: Powiem tak: - Czy to w nocy, czy we dnie, najważniejsze: - Be Ha Pe!

W odp. na Twoje pytanie z:

Być może ;) My z krakowskiego, ale także z Kujaw.
"Grabkowski herbu Jastrzębiec, w krakowskiem województwie. Paweł Grabkowski podsędek Sendomierski, deputowany do korrektury praw koronnych, Constit. 1587. fol. 426. i w r. 1601. już na ten czas sędzia ziemski Sendomierski, Constit. fol. 734. Samuel z Grabek ale heretyk... (...) W roku 1778. Kajetan Grabkowski skarbnik Opoczyński.".
"Herbarz Polski powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza". Lipsk 1839, Tom IV. Nakładem i drukiem Breitkopfa i Haetela. 1893.

U nas w rodzinie hula taki wiersz:

Historia nazwiska Grabkowski i szabli rodowej
spisana trzynastozgłoskowcem

Sięga treść tej historii hen w prastare czasy
Kiedy nasza ojczyznę porastały lasy
Gęste knieje i bory, gdzie dziki zwierz chodził
Gdzie się polski naród dopiero co rodził

Wybrał się w takie bory król na wielkie łowy
Zapragnął bowiem skóry i niedźwiedzia głowy
Wielki łowczy królewski wytropił zwierzynę
Zaraz świta ruszyła w lesistą gęstwinę
Wnet psy swym ujadaniem oznajmiły zwierza
Król i reszta drużyny już w tę stronę zmierza
Dotarli na polanę, tam prostym narzędziem
Młody chłopiec siano przewracał zawzięcie
Psy stanęły w miejscu, a na skraj polany
Wyszedł władca boru tocząc z pyska pianę
Stanął na tylnych łapach, ryknął przeraźliwie
Król łuk swój szybko podniósł, naprężył cięciwę

Strzała celnie mierzona w serce miała godzić
Lecz niedźwiedź dłużej nie chciał na dwóch łapach chodzić
Opadł, a grot boleśnie wbił mu się pod skórę
Rozpruł futro na łokieć robiąc w boku dziurę
Niedźwiedź ciężko raniony znów wspiął się na łapy
Ryknął aż echo poniosło, zadrżały mu chrapy
Król za głowę się chwycił, pobledli dworzanie
Wszyscy dobrze wiedzieli, co się teraz stanie

Miał już władca śmierć w oczach bo zwierzę ranione
Naprzód raptem ruszyło bólem pobudzone
Ten co ranę zadał stał jak czarem zmieniony
Już nie widział ratunku z żadnej świata strony
Nagle doskoczył chłopiec z małymi grabkami
Wbił je bestii w ślepia, ta padła z drgawkami
Król jeszcze odrętwiały gdy wrócił mu rozum
Wziął chłopca w ramiona, zabrał do obozu

Tam przy damach dworu i przy całej świcie
Mówił jak to się chłopiec spisał znakomicie
"Od dzisiaj nie będziesz już mieszkańcem wioski
Daję Ci szlachectwo i miano Grabkowski
Na pamiątkę narzędzia, którym mnie broniłeś
I w tak niezwykły sposób życie ocaliłeś
Zbuduj tu sobie gniazdo, niech po wszystkie czasy
Należą tu do Ciebie okoliczne lasy
Niech każdy Twój potomek broń tę dzielnie chroni"
To mówiąc sięgnął do boku, dobył miecza swego
Trzy razy w ramię uderzył młodzieńca dzielnego.
(...).