Parafia w Kłoczewie została erygowana około 1559 staraniem Marcina Kłoczowskiego (Kłoczewskiego).
Pierwotny, drewniany kościół z około połowy XVI wieku w latach 1560 - 1570 był w rękach protestantów. Ponowna erekcja parafii miała miejsce w 1575 lub 1579 roku.
Budowa murowanego kościoła rozpoczęła się około połowy XVII wieku z fundacji Prokopa Leśniowolskiego, wojewody podlaskiego, staraniem proboszcza Tomasza Augustynowicza. Trwała, z przerwami, około stu lat. Z pierwszego okresu pochodzą mury prezbiterium oraz fundamenty pierwotnie krótszej nawy. Po przerwie prace zostały wznowione w 2. połowie XVII wieku staraniem proboszcza Jana Malawskiego.
W trakcie kolejnego etapu budowy (lata 20. i 30. XVIII wieku), prowadzonej dzięki funduszom między innymi Jana Wiktoryna Rostworowskiego, zmieniono jej plan, przy udziale proboszcza Jana Ciołkoszewicza. Z tego czasu pochodzą dwie wieże w fasadzie (stanowiące obecnie jej integralną część), połączone trójkątnym szczytem.
Budowę dokończono w latach 1737 - 1759, po raz kolejny zmieniając jej plan, staraniem proboszcza Antoniego Sebastiana Sojewskiego. W fasadzie na osi wzniesiono wieżę, wybudowano dzwonnicę, kaplicę św. Barbary, kruchty, założono sklepienia. Wschodnia partia kościoła została przekształcona na elewację frontową przez nadbudowanie szczytu nad prezbiterium oraz wzniesienie ogrodzenia z bramą na osi, łączącego dzwonnicę i kaplicę. Kościół został konsekrowany w 1793 roku. Był odnawiany w latach 1837, 1844, 1883, 1889 i kilkakrotnie współcześnie.
Usytuowany jest na prostokątnym cmentarzu, otoczony murem z dwiema wieżami od frontu oraz bramką na osi prezbiterium. Wybudowany w stylu barokowym, orientowany, murowany z cegły i otynkowany. Ma jedną nawę z krótkim, półkolistym prezbiterium, na zewnątrz niewyodrębnionym. Od północy jest prostokątna zakrystia ze składzikiem na piętrze, od zachodu i południa kruchty.
Otoczenie kościoła zostało ukształtowane około połowy XVIII wieku, jest murowane z cegły i otynkowane. Ogrodzenie ma zarys prostokąta ze ściętymi od zachodu narożnikami. Od wewnątrz rozczłonkowane jest wnękami zamkniętymi odcinkowo. Od wschodu, na osi znajduje się bramka ujęta pilastrami, z prostokątnym wejściem umieszczonym w konchowej wnęce. Zwieńczenie stanowi półkolisty, przerwany fronton ze sterczyną zakończoną krzyżem w szczycie. Po obu stronach bramy, w podwyższeniach muru znajdują się przejścia boczne.
W wieżach przyległych do ogrodzenia od wschodu mieszczą się: kaplica (od północy) i dzwonnica (od południa). Oba budynki są dwukondygnacyjne, na rzucie sześcioboku, ujęte na narożach lizenami. Nakryte są sześciopołaciowymi, pagodowymi dachami zwieńczonymi sterczynami. Ściany dzwonnicy ożywione są płycinami, w górnej części przeprute wysmukłymi, arkadowymi przeźroczami.
źródło: https://www.lubelskieklimaty.pl/
