†

Restauracja i amfiteatr

W końcu lat 50-tych wielkim nakładem pracy i środków finansowych rozpoczęło się zagospodarowanie tych atrakcyjnych terenów rekreacyjnych, położonych tak blisko miasta. Wyremontowano wieżę widokową i udostępniono ją zwiedzającym. W miejscu, gdzie w czasach przed II wojną światową była restauracja, zbudowano nową. Oddano do użytku część hotelową, znajdującą się przy wieży.
- Może z zewnątrz nie była specjalnie urodziwa, ale za to wewnątrz prezentowała się całkiem nieźle. Przede wszystkim nie brakowało tam miejsca. Bez problemu mieściła się orkiestra i kilkudziesięciu gości. Było to bardzo romantyczne miejsce, świetnie nadające się na randki.
Wybudowano amfiteatr, uporządkowano leśny stadion sportowy, drogi, tor saneczkowy i stare ścieżki leśne. Powstały place zabaw i wytyczono szlaki turystyczne.
Od początku lat 60-tych miejsce to tętniło życiem. Latem odbywało się tam mnóstwo ciekawych imprez przyciągających tłumy mieszkańców Koszalina. W położonym pośród pachnącego lasu amfiteatrze, występowało wielu znakomitych solistów i zespołów estradowych m.in. Mazowsze, Śląsk, Zespół Pieśni i Tańca Armii Radzieckiej, a nawet zespół estradowy z Chile. Występowali tam także Jarema Stempowski i Irena Santor.
Na leśnym stadionie odbywały się zawody lekkoatletyczne, mecze piłki nożnej, zawody hippiczne z udziałem jeźdźców m.in. ze stadniny w Białym Borze, czy też, co utkwiło mi szczególnie w pamięci, pokazy powożenia starymi powozami. Wielkiej urody konie, lśniące powozy i ubrani w stroje z epoki stangreci prześcigali się umiejętnościami, gracją i szykiem, a zgromadzona licznie publiczność nagradzała ich wielkimi brawami.
Po imprezach szło się najczęściej do przeszklonej restauracji prowadzonej przez PSS Pionier, z której roztaczał się widok na amfiteatr, z drugiej zaś strony na las i wieżę widokową. Cześć gości siadała przy stolikach na tarasie. Można tam było zjeść smaczny posiłek, wypić oranżadę lub piwo i porozmawiać ze znajomymi.
Miejsce to było atrakcyjne nie tylko latem, a także i jesienią. W przebarwionym jesiennymi kolorami lesie spotkać można było wielu spacerowiczów i grzybiarzy. Grzybów może nie rosło zbyt dużo, za to było bardzo blisko.
Zimą Góra Chełmska przyciągała liczne rzesze narciarzy i saneczkarzy.
Kiedy restauracja przestała działać? Stało się to na początku lat 70, a jednym z powodów był problem z dostarczaniem bieżącej wody.
Źródlo

http://www.gk24.pl/