Wozownia artyleryjska

Wobec zapotrzebowania wojska na kolejne garaże dla artylerii, Intendentura zakupiła od właściciela rolnego Samuela Schmidta, nieopodal zespołów koszarowych piechoty i artylerii polowej, parcelę przy drodze do ogródka rozrywki, zwanego Kępą Strzelecką (Schiesswerder), ob. ul. J.Sobieskiego. Tam wśród pól uprawnych jeszcze w 1909 r. wzniesiono pierwszy obiekt, który stał się zaczątkiem większego założenia przestrzennego, a mianowicie oparty na planie prostokąta o wymiarach 15,8 x 22,0 m 2-kondygnacyjny budynek wozowni artyleryjskiej nr IV. Zaprojektował ją radca i wojskowy inspektor budowlany Karl Heckhoff z Poznania, a budowę, trwającą od końca kwietnia do połowy sierpnia 1909 r., nadzorował wojskowy inspektor budowlany Erhard Gortzitza, również z Poznania. W następnym roku do końca maja budynek wydłużono w kierunku północnym o połowę (11,0 m), czyli parterową halę z 2 bramami wjazdowymi. Natomiast w latach 1912–1913 do wschodniej ściany starszej 2-kondygnacyjnej wozowni dostawiono parterową dobudówkę, mieszczącą osobne pokoje socjalne dla kobiet i mężczyzn, wartownię, izbę materiałów palnych, oraz osobne magazyny oleju dla oddziału piechoty i oddziału artylerii polowej Jak można było przypuszczać, na tym jednak się nie skończyło, ponieważ wojsko wkrótce dokupiło grunty od S. Schmidta i w 1912 r. wzniosło tam kolejną wozownię (nr V), tym razem jednak łącznie dla 82 dział artyleryjskich i wozów amunicyjnych. Projekt tej budowli wykreślił w grudniu 1911 r. wspomniany już Gortzitza. Formalnie budynek – ceglaną elewacją oraz stylistyką odwołujący się do wzorców architektury przemysłowej – nawiązywał do mniejszej wozowni, ale gabarytami znacznie nad nią dominował. Obiekt w rzucie liczył 16,8 x 64,0 m, mieszcząc na parterze stanowiska do postoju 18 haubic oraz 64 wozów amunicyjnych, zaś na piętrze magazyny uprzęży dla 3 baterii artylerii oraz lekkiej kolumny amunicyjnej .
Za: Miron Urbaniak "Leszczyńskie koszary z lat 1901-1905 na planach budowlanych Archiwum Państwowego w Lesznie" 2012r.