Staw czwarty

Stawy parkowe powstały w drugiej połowie lat 20. XX w. podczas pierwszych prac związanych z urządzaniem Parku. Bazą dla łańcucha ośmiu stawów rozciągniętego na długości 1,25 km był niewielki ciek wodny mający kiedyś swoje źródła w rejonie dzisiejszych ulic Artyleryjskiej i Legionów. Pod koniec XIX w. w miarę zabudowywania rejonu ul. Legionów początkowy jego odcinek uległ zanikowi lub zamieniony został w rów odprowadzający wody opadowe z pobliskich ulic. A po wybudowaniu kolei Warszawsko-Kaliskiej ciek uległ dalszej redukcji i miał początek po zachodniej stronie terenu stacji towarowej Łódź Kaliska.

Przy piętrzeniu wody w stawach wykorzystano znaczną różnicę wysokości pomiędzy al. Unii Lubelskiej po stronie wschodniej a ul. Zdrowie po zachodniej wynoszącą ok. 9 m. Najszerszy zakres robót ziemnych wykonano przy kopaniu stawu czwartego (największego), w wyniku tego osiągnięto różnicę poziomów dochodzącą do 4 m pomiędzy stawem trzecim i czwartym. Łączna powierzchnia stawów parkowych wynosi 3,6 ha, w tym największy staw czwarty zajmuje 2 ha. Stawy spełniały rolę elementu podnoszącego atrakcyjność krajobrazu parkowego. Dodatkowo na największym stawie urządzono kąpielisko z plażą położoną na północnym brzegu. Z czasem stawy stały się również siedliskiem ptactwa wodnego.

W okresie powojennym zarządzanie kąpieliskiem pod nazwą Ośrodek Wodny „Zdrowie” przekazano klubowi sportowemu „Tramwajarz”. Jedną z atrakcji była możliwość pływania kajakiem po stawie. Na początku lat 90. ośrodek przestał funkcjonować w związku z remontem stawów zakończonym w 1994 r. W końcu XX w. wyniku stopniowego obniżania się poziomu wód gruntowych zaszła konieczność zasilenia stawów wodą z dwóch studni głębinowych wykonanych specjalnie w tym celu. Mimo to stawy szósty, siódmy i ósmy, a także okresowo staw piąty nie są wypełnione wodą. Jednym z czynników odpowiedzialnych za to jest duża powierzchnia parowania wody ze stawu czwartego.