Ulica Narodowa

Absuralny układ tych budynków. W momencie budowy kina kamienica była z pewnością przeznaczona do wyburzenia, ale dla oszczędności przełożono to na później... Teraz niewykluczone, że to jednak kamienica przetrwa kino :)

do WW: Nie było ani pewności ani oszczędności. Kamienica nie miała kibli w mieszkaniach tylko na parterze. Smród i brud. A dla ścisłości numer 200 ma ta kamienica a nie kino. Z okna kamienicy było widać kino, zrobione na bogato. Ogromne okna w oprawie z aluminium. Marmurowy chodnik przed kinem. Czysto i ładnie. W środku marmury, drewniane lamele na ścianach. Modne dziś fotele i stoliki z lat 70. Do szatni w dół a do sali kinowej wchodziło się schodami przez boczne rękawy. Ogromna sala kinowa w całości w drewnianych lamelach.

do Awokado: To jaki kino ma adres?

do Awokado: A na zdjęciu jest dowód na to, jaki adres ma kino.

do Jarosław Dubowski: Spokojnie. Kino ma ten sam adres, co kamienica. Tu nie ma żadnej sprzeczności. I nie jest to jakiś wyjątek, bo weźmy pozostając tylko przy kinach choćby takie kina, jak , . Nie jest tak, że każdy budynek musi mieć swój adres. Listonosz na pewno nie miał problemu.

do blaggio.: Geoportal zdaję się sugerować że adres Kina to Wincentego Pola 27/29, z tym że punkt adresowy zaznaczony jest nie na budynku tylko nieco na południe od niego.

do Jarosław Dubowski: Tak, ale kino nigdy nie miało takiego adresu. Może teraz ktoś wymyślił. żeby cały teren wokół kina inaczej przyporządkować w związku może z jakimiś planami co do nowego sposobu zagospodarowania tego miejsca. Adres przy Pola to adres dawnych posesji, na części których stoi kino, które stoi również na części posesji Limanowskiego 200, jak i 198 i 202 sąsiadujących z tamtymi.

W latach 80. konkurencję dla kin zaczęła stanowić technika video. Pojawiły się magnetowidy taśmowe i duża ilość filmów na kasetach. Kasety były łatwe do kopiowania. Oczywiście jakość nagrania przy n-tej kopii była gorsza niż podła ale liczyła się treść filmu, a nowiny z Zachodu pojawiały się w obrocie błyskawicznie, nie mówiąc już o filmach 18+. I w tamtym okresie byłem w kinie Iwanowo pierwszy i jedyny raz, właśnie na takiej projekcji video. Jaki to był film nie pamiętam (na pewno nie pornol, bo cenzura obyczajowa w PRL-u nie pozwoliła by na publiczny pokaz czegoś takiego w państwowym kinie). Na parterze, w widocznym tutaj, na zdjęciu, fragmencie korytarza ustawiony był telewizor (pewno Rubin) okna były zasłonięte storami i przygotowane około 20. krzeseł. Film musiał być atrakcyjny, bo wszystkie miejsca były zajęte. Wkrótce i Rubina i magnetowid Hitachi miałem w domu i nie uskuteczniałem już wycieczek z dalekiej Rudy...

Autorem zdjęcia jest Andrzej Wach. Zrobiono je 30 kwietnia 1975 roku w dniu otwarcia kina „Iwanowo”. Był to także punkt kulminacyjny obchodów Dni Kultury Radzieckiej w Łodzi. Przez następne dwa dni w kinie grano radziecki film „Los generała”, którego plakat widać po prawej stronie zdjęcia.

do Jolanta Mikołajewska: Dziękuję za wyczerpujące informacje. Poprawione. :-)

Autorem zdjęcia jest Andrzej Wach, zrobił je 30 kwietnia 1975 roku podczas uroczystości otwarcia kina „Iwanowo”.