Ulica Inowrocławska

Ulica Inowrocławska to lokalna ulica w południowym rejonie Żabieńca. Obecnie ulica składa się z trzech izolowanych fragmentów: pierwszy to ulica na terenie osiedla im. Mikołaja Reja wytyczona na początku lat 70., drugi i trzeci to pozostałości starej ulicy położone na południe od osiedla przedzielone torami linii kolejowej.

Ulica powstała na kanwie starej drogi, która pojawiła się wraz z wytyczeniem na przełomie XVIII i XIX w. południowo-wschodniej kolonii wsi Żabieniec. Główną drogą kolonii była istniejąca jeszcze do lat 60. przebiegająca ok. 100 m na południe od ul. Wielkopolskiej ulica Topolowa. Droga ta przekraczała rzeczkę Bałutkę prawie w tym samym miejscu, co obecna ul. Wielkopolska, i biegła dalej na wschód do drogi na granicy starej Łodzi (obecnej ul. Wrześnieńskiej). Zaraz za mostem w miejscu, gdzie dziś zaczyna się ul. Pułaskiego, odchodziła na południe droga (późniejsza ul. Inowrocławska) umożliwiająca dojazd do pól kolonii rozciągających się po drugiej stronie rzeczki. Droga ta kończyła się na granicy starej Łodzi w okolicy obecnego skrzyżowania ul. Siewnej z ul. Wieczność.

W końcu XIX w. przy drodze powstało kilka luźno rozrzuconych gospodarstw, a po wschodniej stronie początkowego odcinka ulokowała się cegielnia wraz z willą jej właścicieli Maurerów. Na początku XX w. wzdłuż zachodniej strony tego odcinka ówczesnej polnej drogi biegnącej mniej więcej tak jak dzisiejsza ulica wydzielono działki, na których z czasem wzniesiony został szereg skromnych, przeważnie drewnianych domów mieszkalnych. Domy zwrócone były frontami do nowej ulicy poprowadzonej równolegle do starej drogi w odległości ok. 40 m. W 1902 r. drogę przecięła linia kolei warszawsko-kaliskiej. W 1915 r. teren ten włączono do Łodzi, a w 1933 r. ulica wraz z resztą drogi otrzymała nazwę Inowrocławska. Taki stan utrzymał się do lat 60. XX w.

W 1961 r. w związku z planowaną budową dzielnicy przemysłowo- magazynowej przy ul. Siewnej końcowy odcinek drogi przemianowano na ul. Omłotową. W 1968 r. rozpoczęto budowę osiedla bloków mieszkalnych “Żubardzka” (im. M. Reja), które wchłonęło środkową część ulicy. Ok. 1970 r. na początkowym odcinku na miejscu rozebranych starych domów wybudowano jedenastopiętrowe bloki i wytyczono nową ulicę, która na południe od ul. Żubardzkiej jest uliczką osiedlową bez wylotu. Pozostała część ulicy poza terenem osiedla zachowała dawny charakter. W latach 80. w czasie modernizacji linii kolejowej zlikwidowano niestrzeżony przejazd i po wschodniej stronie torów pozostał tylko krótki odcinek ulicy stanowiący teraz dojazd do posesji pod nr 68. W latach 1972-92 ulicą Inowrocławską od Wielkopolskiej do Żubardzkiej kursowały autobusy linii pospiesznej “J”.