Najstarszym elementem bryły dworu w Miłakowie jest pozostałość zapewne wieży rycerskiej powstałej prawdopodobnie w I połowie XV wieku, a zlokalizowanej w narożniku północno-wschodnim obecnego założenia. Wzniesiono ją na planie zbliżonym do prostokąta o wymiarach zewnętrznych około 7,8 na 9,8 metra. Analiza archiwalnej ikonografii wskazuje, że była ona co najmniej trzykondygnacyjna. Obecnie zachowane mury obwodowe, sięgające dwóch kondygnacji.
Zasięg zrealizowanego prawdopodobnie w II połowie XV wieku założenia wyznaczają na poziomie piwnic i parteru mury obwodowe oraz kardynalne wzniesione w wątku kamienno-ceglanym z ościeżami otworów i narożnikami wykonanymi z cegły. Tworzą one obwód obronny o planie zbliżonym do prostokąta o wymiarach w obrysie zewnętrznym 23,4 metra na 21 metrów, który połączono z dotychczasową wieżą wyrastającą poza jego obrys w narożniku północno wschodnim. Otoczono go szeroką fosą, której relikty widoczne są od wschodu i południa. Zamknięty kurtyną obronną dziedziniec w południowej części wypełniał tworzący jego elewację co najmniej dwukondygnacyjny, podpiwniczony budynek mieszkalny, o planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 11,5 metra na 23,4 metra.
Przeprowadzone zapewne około połowy XVI wieku przekształcenia nadały średniowiecznemu założeniu formę renesansowego dworu znanego z ikonografii archiwalnej. Objęły one przebudowę i powiększenie wszystkich kondygnacji gotyckiego budynku mieszkalnego, zmianę kompozycji i układu elewacji oraz nakrycie całości bryły czterema dachami. Dotychczasowy budynek mieszkalny rozbudowano i włączono w jego zasięg dawny dziedziniec. szczyty
ozdobiono bogatym okonturowaniem złożonym z esownic. W ich zwieńczeniach osadzono maszty z gałkami i chorągiewkami. Elewację wschodnią, frontową, ukształtowano jako siedmioosiową z wejściem w osi środkowej oraz z jedną osią w zasięgu dawnej siedziby rycerskiej.
Przebudowa dworu zrealizowana u schyłku XIX wieku spowodowała rozebranie piętra oraz szczytów, a także zmianę układu wieży. Przeprowadzone w końcu XIX wieku prace budowlane przyniosły zmianę formy bryły oraz stylistyki elewacji budynku dworu, a także obu wież: gotyckiej i barokowej.
Rozebrano wieloszczytowy układ dachów oraz elewację w zasięgu pierwszego pietra i wprowadzono na głównym budynku konstrukcję mansardową z lukarnami w dolnej połaci. Jako podstawą takiego zwieńczenia zakomponowano pas gzymsu z belkowaniem, w którym umieszczono okulusy. Poniżej zachowano główny zrąb kompozycji renesansowej w postaci otworów okiennych.
Dawną wieżę rycerską obniżono o jedną kondygnację i nakryto dachem płaskim. Natomiast barokową podwyższono poprzez wprowadzenie wysokiego hełmu ostrosłupowego ze ściętym zwieńczeniem z masztem i chorągiewką.
Zrealizowane w II połowie XX wieku prace remontowe objęły rozbiórkę hełmu wieży barokowej i obniżenie o jeden poziom jej trzonu. Ponadto na elewacjach wykonano nowe tynki cementowe i częściowo zatarto profile architektoniczne. We wnętrzach dokonano drobnych zmian. Przy schodach prowadzących z sieni na strych wprowadzono łazienkę ze ścianami o drewnianej konstrukcji szkieletowej. Zablokowano półkolistą arkadę łączącą pomieszczenia
południowej partii traktu frontowego i wykonano ściankę działową w nakrytej sklepieniem barokowym południowej sali traktu środkowego. Cześć podłóg
i posadzek pokryto linoleum oraz wymieniono całą stolarkę okienną. Na strychu wydzielono trzy mieszkania.
Za: Lubuskie Materiały Konserwatorskie 2017, Powstanie i rozwój architektury dworu w Miłakowie, Andrzej Legendziewicz – Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej
