Pałac

Pałac rodów Bibranów i Rittbergów w Modle istniał od 1567 r. do 1973 r. Była to jedna z piękniejszych budowli tego typu w regionie. Pałac łączył w sobie wiele stylów: renesansowy, barokowy i klasycystyczny.
W latach 1564-67 na miejscu najprawdopodobniej wcześniej istniejącego dworu Nikolaus von Bibran zbudował renesansowy pałac. (Resztki tej budowli, silnie zdewastowane, istnieją do dziś.)
Jego następca Henryk (ur. w 1597 r.) otrzymał dziedziczną godność barona i jako taki pełnił funkcję szambelana na dworze polskiego króla Władysława IV. Ostatni z tej linii męski potomek Dawid Henryk von Birban powiększył budowlę o dwa boczne skrzydła.
W 1826 r. dobra przejęła zamężna siostra zmarłego - Fryderyka Henrietta von Block i wraz z mężem powiększyła zamek o skrzydło dobudowane od zachodu. Syn zmarłej Aureliusz raf von Rittberg podjął w latach 1867-69 przebudowę i renowację pomieszczeń.
Pałac przetrwał I i II wojnę światową w stanie nienaruszonym.
Po wojnie został zdewastowany, następnie spalony i w latach 70-tych ostatecznie rozebrany. Pozostawiono jedynie parter XVI-wiecznej części budowli, która niezabezpieczona ulegała dalszej dewastacji i rozbiórkom.
W latach 90-tych XX w. skradziono tablicę fundacyjną z czterema tarczami herbowymi i inskrypcją:
"Got zu Lobe und dem Geschlecht zu Eren habe ich Nickel von Bibran dis Haus angefangen im Jor 1564 und im 1567 Jor verbrocht". (Bogu na chwałę i rodowi ku czci ja, Nickel von Bibran ten dom rozpocząłem w roku 1564 i w 1567 roku przedstawiłem)
Z otoczenia pałacu zachowały się dwie bramy wjazdowe i kompleks zabudowań folwarcznych oraz podworski park. Znajduję się tu również "Dąb pokoju" posadzony z okazji zwycięstwa w wojnie francusko-pruskiej w roku 1870.
Park naturalistyczny powstał w XIX w. na stoku niewielkiego wzniesienia rozciągającego się na południe od pałacu. Zachodnią jego granicę wyznaczał rów doprowadzający niegdyś wodę do ozdobnego stawu obsadzonego częściowo rzędem dębów czerwonych. Po wschodniej stronie park ograniczała droga dojazdowa do rezydencji. Północna część wzniesienia, prawdopodobnie wcześniej zalesiona, została splantowana i utworzono tam rozległy taras.
Po wojnie kompozycja parku została zmieniona przez rozwiniętą bujnie roślinność, a układ dróg spacerowych w dużej części zatarty. Obecny wiek drzewostanu ocenia się na 120-180 lat. Pojedyncze drzewa mogą mieć ponad 200 lat.
Naturalistyczne założenie parku i wieloletnie zaniedbania w jego utrzymaniu spowodowały, że wytworzył się tu piętrowy układ roślinności.

(tekst z tablicy informacyjnej w pobliżu obiektu)