Mykwa (żydowska łaźnia rytualna), której do czasów współczesnych zachowały się jedynie fundamenty usytuowane na południowym stoku skarpy, pomiędzy zabudowaniami dawnej synagogi, a nasypem torów kolejowych. Pierwotna łaźnia wybudowana została po 1861 r., kiedy zakupiono działkę budowlaną ciągnącą się od południowej strony rynku do rzeki Ropy. Kosztem 400 zł reńskich postawiono drewniany budynek pozbawiony wewnętrznych urządzeń kąpielowych. Z czasem, kiedy łaźnia okazała się za ciasna i zaczęła chylić się ku upadkowi, wybudowano nową, murowaną. Postawiona w 1881 r. z cegieł, nieco powyżej starej, drewnianej kosztowała (bez wyposażenia) 1 200 zł reńskich. Miała wymiary 10x10 m.
„Wewnątrz jest obszerna sień ze studnią i 2 otworami do pieców i obszerny lokal urządzony na łaźnię parową, z piecem kamiennym i kotłem miedzianym ważącym 200 kilo, który kosztował 350 zł reńskich. Z łaźni parowej schodzi się na dół do osobnego lokalu, gdzie urządzone są 2 baseny na ciepłą i zimną wodę tudzież z rurą od kotła do basenu i do wanien prowadzącą. Poniżej nowej łaźni stoi jeszcze stara łaźnia urządzona na mieszkanie dla posługacza łaźni”
Do zadań rytualnych służyło pomieszczenie z basenem przeznaczonym do ablucji oraz mycia naczyń skalanych nieczystością rytualną. Zgodnie z zasadami wiary, woda zasilająca baseny pochodziła z naturalnego źródła, była czerpana z rzeki Ropy i do niej, poniżej poboru odprowadzana. Mykwa połączona była z zabudowaniami synagogi krytym, drewnianym gankiem. Znajdowały się w niej dwa baseny, 12–16 wanien, łaźnia parowa i prysznice. Od czasu uruchomienia do II wojny światowej łaźnia, obok funkcji rytualnej, pełniła rolę normalnego, publicznego zakładu kąpielowego użytkowanego zarówno przez Żydów i Polaków. Łaźnia wybudowana została przed 1900 r., świadczy o tym fotografia A. Kotowicza, na której jest widoczna. W czasie II wojny światowej, w godz. 15.00–18.00 służyła Niemcom (w tym czasie Żydzi mieli zakaz kąpieli). W maju 1942 r. podjęto wstępne prace nad przebudową żydowskiej łaźni na odwszalnie, wynika to z zachowanej korespondencji. Zamierzenia nie zrealizowano, po wojnie przez pewien czas łaźnia dalej pełniła swoją funkcję. W 1945 r. rada miejska wydzierżawiła łaźnię osobie prywatnej i ustaliła wysokość opłaty za wstęp na 10 zł.
Budynek został zburzony pod koniec lat sześćdziesiątych.
