Kamienica Szeliżyńska, Drewnowska, Pod figurą, Pod Chrystusem. W końcu w. XV dom Baltazara Burcholcera (Burcholczera) i kolejno po 1509 jego spadkobierców: Szymona Taschnera, Michała Mnicha, złotnika, od 1511 burmistrza Mikołaja Kazuba. W 1526 obiekt nabył Piotr (? - aptekarz w 1533, po czym w 1538 wzniósł kamienicę (której ściana frontowa budowana była razem ze ścianą kamienicy nr 9). Wzmiankowana 1547, co najmniej dwupiętrowa, dwutraktowa, ze sklepionymi piwnicami połączonymi schodami z ulicą i z każdym traktem parteru; w przyziemiu miała obszerną sień i prawdopodobnie kuchnię w głębi, w drugim trakcie izbę i przecjście na podwórze, gdzie ściana boczna nadwieszona była na łukach ze wspornikami. W drugiej połowie XVIw. stanowiła własność burmistrza Franciszka Szeligi - kupca, a od 1617, skoligaconej z nim rodziny Drewnów: Stanisława, konwisarza i jego syna Łukasza - aptekarza. W pierwszej połowie XVII w. została spalona i odbudowana w nowym trzytraktowym układzie z klatką schodową w trakcie środkowym, z latarnią i sklepionymi pomieszczeniami. Po Drewnach odziedziczył kamienicę, ożeniony z Drewnówną, Stefan Hankiewicz, który przeprowadził remont i uzyskał libertację w 1667, ponowioną 1673 z okazji następnego remontu. W 1673-1714 powstał dworek na tyłach kamienicy. 1716 obiekt został zniszczony częściowo przez pożar (dach, latarnia, częściowo schody i ganek, izby na I i II p.). Odbudowę zaczęto 1716 podwyższając kamienicę o jedną kondygnację.W 1743 stanowiła własność Wagnera. Od 1754 przez ponad pół wieku w posiadaniu Dobrowolskich, zapewne po przeprowadzonym przez nich remoncie zyskała klasycystyczną fasadę ozdobioną figurą Chrystusa dłuta Jakuba Monaldiego. Od 1790 pozostawała złym stanie. Gruntowna restauracja i adaptacja na kamienicę czynszową została przeprowadzona prawdopodobnie w XIXw. Właścicielami byli wówczas: m.in. - Jan Adolf Muller 1844-53, Budzyńscy 1865-80, Zdrojewscy 1887-1910, Michał Kirchner 1910-30, Cybulscy 1930-44.
Po 1944 zachowały się piwnice, częściowo parter i pierwsze piętro, fasada została zburzona. Odbudowano ją w latach 1953-55, po uprzedniej rozbiórce większości ocalałych elementów, według projektu Stanisława Żaryna, w nawiązaniu do stanu sprzed 1944. Zrekonstruowano układ parteru z w. XVII i fasadę z ok. 1770-80. Elewację od podwórza przeprojektowano od nowa, aczkolwiek nie odbudowano zabudowań w podwórzu.
Obecnie jest to czterokondygnacjowa kamienica z mieszkalnym poddaszem, posiadająca fasadę dwuosiową, przyziemie boniowane, zrekonstruowany portal kamienny w typie pierwszej połowy XVII, boniowany, zamknięty półkoliście z zaznaczonym kluczem, zwieńczonym kulą. Obok wejście do piwnicy w kamiennej opasce i okno (dawne wejście do sklepu) w profilowanej kamiennej opasce zwieńczonej gzymsem. I i II p. ujęte po bokach boniowaniem, wydzielone gzymsami, ozdobione dekoracją o charakterze klasycystycznym. Dach z dwiema wystawkami i latarnią.
Uszkodzona figura Chrystusa, w ramach usuwania religijnych symboli z odbudowywanego Starego Miasta, nie wróciła już na elewację kamienicy.
Została umieszczona w podziemnym lapidarium lapidarium w kościele Matki Bożej Łaskawej przy Świętojańskiej 10.
W 2019 została poddana pracom konserwatorskim na Akademii Sztuk Pięknych.
