Kościół Świętej Trójcy

Pierwsza parafia powstała ok. połowy XIII w. i jest odnotowana w wykazach Świętopietrza z 1326 r. Została ona wydzielona z parafii Korczyn Stary, kiedy to książę Bolesław Wstydliwy wydał akt lokacji nowego miasta na prawie magdeburskim. Pierwszy drewniany Kościół pw. Św. Elżbiety i Św. Wawrzyńca spłonął w 1608 r. W latach 1610–1634 wzniesiono nowy, zachowany do dziś Kościół murowany. Jego konsekracji dokonał bp krakowski Andrzej Trzebnicki 20 lipca 1659 r. Od czasu konsekracji Świątynia nosi wezwanie Trójcy Świętej. Bryła kościoła jest gotycko-renesansowa; wnętrze posiada wystrój barokowy. Do Świątyni dobudowane zostały od północy dwie wczesnobarokowe kaplice: Matki Bożej Różańcowej z XVII w. oraz Św. Jana Kantego (wzniesiona lub przebudowana w XVIII w.). Od strony południowej do kościoła przylega kaplica Pana Jezusa z 1. poł. XVII w., pod którą mieszczą się groby jej fundatorów – rodziny Żukowskich. W kaplicy Matki Bożej Różańcowej znajduje się ołtarz z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, cieszący się od dawna szczególnym kultem. Jest to kopia obrazu Matki Bożej zwanego Salus Populi Romani znajdującego się w Bazylice Santa Maria Maggiore w Rzymie. Wejście do kościoła zdobi późnorenesansowy portal kamienny z 1634 r., z orłem polskim ze snopkiem Wazów. W barokowym ołtarzu głównym z 1692 r. dwa obrazy: Ukrzyżowania i Zdjęcia z krzyża z przeł. XVII i XVIII w. W 1975 r. duszpasterstwo parafialne przejęli ojcowie franciszkanie konwentualni; od 1992 r. sprawują je księża diecezjalni.