†

Reduta w Mytarce

Fortyfikacja powstała tu wiosną 1796r. na wierzchołku wzniesienia o wys. 304m. n.p.m. Pozycja miała znaczenie strategiczne, gdyż zapewniała kontrolę nad szlakiem handlowym prowadzącym na Węgry. 8 kwietnia 1770r. doszło w okolicy reduty do starcia zwanego "bitwą pod Samoklęskami". Zmierzające w stronę Koniecznej oddziały rosyjskie w sile 2 tys. żołnierzy zostały zaatakowane przez konfederatów. Decydujące starcie miało miejsce między Mytarką a wzgórzem Trzech Krzyży. Wobec przewagi Rosjan konfederaci wycofali się.

Reduta była fortyfikacją polową o narysie kwadratu z czterema bastionami w narożach. Łączyły je proste okopy - kurtyny. Ich długość wynosiła około 33,5m (w mierze krokowej około 45 kroków). Dystans ten wskazuje na obronę za pomocą broni ręcznej. Dla ówczesnego muszkietu gładkolufowego jakim posługiwali się konfederaci, skuteczny dystans strzału wynosił do 50 kroków. W narożnikach znajdowały się cztery bastiony, które łączyły się z wnętrzem reduty - majdanem. Prostopadłe do kurtyn "barki" umożliwiały obronę rowów kurtyn w przypadku ich zdobycia przez nieprzyjaciela. Czoła bastionów dawały możliwość odpierania ataków z przedpola oraz flankowania sąsiednich miejsc. Taki układ likwidował martwe pola wokół fortyfikacji. 3 bastiony były mniejsze, czwarty północno-wschodni był znacznie większy, co pozwalało na umieszczenie w nim działa.

Wewnątrz reduty znajdował się blokhauz, którego ściany wykonano z bali wkopanych pionowo w grunt. Strop również wykonano z bali. Całość wzmocniona narzutem z darniny. Była to budowla solidna odporna na ostrzał artyleryjski, służąca jako kwatery lub magazyn, a w czasie ostrzału jako schronienie. W przypadku sforsowania zewnętrznych umocnień stanowiła punkt obrony ostatecznej.

Całość fortyfikacji zajmowała około 16 arów. Długość obwodu około 160m. Reduta mogła pomieścić około 200 ludzi. Fortyfikacje te przetrwały do XX wieku. W latach powojennych zostały ostatecznie zaorane. Obecnie ledwo widoczne są zarysy.