Cmentarz rodziny von Eynern

Pozostałości dawnego cmentarza rodziny von Eynern – właścicieli Półwsi, Bierkowic i Sławic – założonego na terenie ich posiadłości, w niewielkiej odległości od pałacu (obecnie nie istniejący, usytuowany był w parku w okolicy dzisiejszego zakładu karnego przy Partyzanckiej).
Na cmentarzu, porośniętym starodrzewem i z jednej strony odgrodzonym ceglanym murem, zachowały się do dziś trzy płyty nagrobne członków rodziny: małżonków Emilii Friederiki i Petera Wilhelma von Eynern, który nabył dobra w 1863 roku oraz ich syna – Heinricha. Odnotować warto fakt, że posiadłość, zanim znalazła się w rękach von Eynerna, należała do rodziny jego żony – poprzednim właścicielem był Rudolf von Bünau (zm. 1866). Nagrobki obojga małżonków wykonane według tego samego schematu – w formie leżącej płyty z umieszczoną nie niej owalną tarczą zawierająca herb, informację o zmarłym i cytat z Biblii. Na grobie Petera Wilhelma von Eynern, urodzonego w 1837 roku w Barmen (ob. w granicach Wuppertala), zmarłego w 1903 roku w Półwsi u góry herb von Eynern (na tarczy dzielonej w słup po heraldycznej prawej stronie trzy kłosy zboża, po lewej – wspięty na tylne nogi jednorożec) u dołu w języku niemieckim cytat z pierwszego listu do Koryntian (tłumaczenie na język polski):
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany
Na grobie jego żony Emilie Friederike von Eynern, zwanej też Emmi, z domu hrabianki von Bünau urodzonej w 1850 roku w Falkenhein koło Drezna, zmarłej 1915 roku w Lądku, obok mężowskiego herbu von Eyern widnieje jej rodowy herb należący do starej saskiej szlachty von Bünau (na czteropolowej tarczy na drugim i trzecim polu – głowa lwa). Analogicznie, jak na grobie męża, u dołu cytat w języku niemieckim, kolejny po widniejącym na grobie Petera werset z pierwszego listu do Koryntian (tłumaczeniu na polski):
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.
Trzeci zachowany nagrobek kryje szczątki Heinricha Wilhelma (ur. 1883 w Półwsi) poległego w I wojnie światowej porucznika 1. Grade Dragonen Regiment. Znaczna część inskrypcji na grobie jest niestety nieczytelna. Była tu też pochowana ostatnia dziedziczka Półwsi, zmarła w 1944 roku Heliane (Helene Julianne) von Eynern, córka Emmi i Petera oraz siostra Heinricha. Według relacji świadków, jej grób został sprofanowany w latach 50. XX w., obecnie nie ma po nim śladu.
Źródło:

http://cmentarze.opole.pl