Osiedle robotnicze

Osiedle Robotnicze – (osiedle domów robotniczych) przy ulicy Praskiej (w okresie budowy - Czarodziejska). Powstało z inicjatywy Towarzystwa Osiedli Robotniczych i miało przeciwdziałać brakowi mieszkań dla robotników. Część z mieszkań przekazano bezpłatnie osobom powyżej 50. roku życia zasłużonym w bojach o niepodległość kraju.

Oryginalny projekt Stefana Piwowarczyka przewidywał powstanie czternastu jednopiętrowych bloków. Osiedle miało realizować program zapewnienia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Mieszkania miały powierzchnię 36 m2, a w ich skład wchodziły pokój, kuchnia, przedpokój i łazienka.

Budowę osiedla rozpoczęto w kwietniu 1935 w zachodniej części ówczesnej XI dzielnicy Dębniki, w pobliżu Wisły, jednak w oddaleniu od istniejącej zabudowy. Początkowo prace postępowały w dużym tempie, bo pierwsze 2 bloki oddano do użytku już w listopadzie tego samego roku. Budowę wstrzymano w 1938 ze względu na brak funduszy. Powstało w tym okresie osiem budynków po nieparzystej stronie ulicy oraz dwa po stronie parzystej. Na początku lat 1950. wszystkie bloki nadbudowano o jedno piętro oraz dobudowano trzy budynki i szkołę dopełniając pierwotny projekt osiedla, ingerując jednak w oryginalne bryły budynków.

Przed wojną, w ramach osiedla powstał również budynek Domu Społecznego (obecnie Dębnicki Ośrodek Kultury „Tęcza” oraz siedziba Rady Dzielnicy) z salą widowiskową, przedszkolem, biblioteką i sklepami.