Ulica Wojska Polskiego

Jest to Dom Sióstr Zakonnych (spokojnej starości?) stojący na ul. Wojska Polskiego, między murami a Domem Kata. Wygląda nadal tak samo :)

do Petrus: Dom Spokojnej Starości Sióstr Zakonnych, Wojska Polskiego 21

do Petrus: Dzięki! :) Dom jest przeznaczony dla sióstr seniorek z tej prowincji.

Trzeba przełożyć do innego obiektu. Po lewej stronie kościół św. Jana Ewangelisty. Ruiny na cmentarzu.

do Mariusz Brzeziński: Przeniesione.

Ulica Wojska Polskiego 23.

do Mariusz Brzeziński: Dopisane.

jest to wejście od strony ul Wojska Polskiego,widoczny dom w głębi istnieje ale w jego łukowym przejściu teraz jest komórka na calej długości uliczka jest zasypana a budynki do niej przylegające rozebrane po prawej stronie jest teraz wybudowany ciąg garaży ,uliczka prowadzila kiedyś aż do ulicy Kościelnej

jest to wejście od strony ul Wojska Polskiego,widoczny dom w głębi istnieje ale w jego łukowym przejściu teraz jest komórka na calej długości uliczka jest zasypana a budynki do niej przylegające rozebrane po prawej stronie jest teraz wybudowany ciąg garaży ,uliczka prowadzila kiedyś aż do ulicy Kościelnej

Możemy przypisać: ul. Wojska Polskiego 4

do Krzyś_: Dzięki, już przypisany.

Dziękuję :)

Co to sie stalo, ze nie widac zaparkowanego "zlomu" na kólkach?

do cracusiac: Nic wielkiego - Arek najpierw z lawetą się zjawił, a potem jak już było pusto aparat wyjął. ;-)

do Andrzej G: Jakbyś Andrzeju przy tym był ;))

Wieża kościelna ?

do ZPKSoft: Tak, ruina cmentarnej kaplicy.

Budynek jest ciekawy nie tylko architektonicznie. Zaczepił nas gość mieszkający w pobliżu, który widząc nasze fotograficzne zainteresowanie okoliczną zabudową opowiedział historię sprzed kilku miesięcy. Otóż w trakcie wakacyjnego remontu budynku malarz, pracujący do późnych godzin nocnych miał okazję usłyszeć duchy - lekarza i pielęgniarki, którzy zastanawiali się co zrobić z kolejnym chorym na tyfus, padły tam imiona obu osób (dziś już nie ich nie pamiętam). Słowa (po niemiecku), stukot damskich obcasów i wózka szpitalnego przeraził go, uciekł w środku nocy z budynku i nazajutrz opowiedział historię miejscowemu proboszczowi. Ustalono, że w budynku kiedyś działał szpital (zakaźny ?), zmarłych grzebano na jednym z pół cmentarza przy kościele św. Jana Ewangelisty. Gość miał też poszukać w archiwach urzędowych danych personelu owego szpitala aby znaleźć osoby o zapamiętanych imionach. Czy to wszystko prawda, nie wiemy.