Pałac

PAŁAC wzniesiony ok. poł. XIX w., być może na miejscu jeszcze wcześniejszego dworu. W 1862 r. był to budynek na rzucie prostokąta. Rezydencja została całkowicie przebudowana w latach 80. XIX w. Przypuszczalnie wówczas dodano piętro, boczne skrzydło zachodnie i swobodniej związane skrzydło wschodnie. Kolejna przebudowa pałacu miała miejsce na pocz. XX w., kiedy to ujednolicono oba skrzydła, dobudowano dużą salę pomiędzy skrzydłami, a dalej utworzono miedzy nimi wewnętrzny dziedziniec, dodano frontowy półkolisty ryzalit, zmieniono formę dachu. Cały budynek murowany z cegły, podpiwniczony tylko w środkowej części, gdzie odcinkowe sklepienie, z poddaszem, nakryty dachem mansardowym pokrytym dachówką karpiówką. Budynek na planie litery „U”, zwrócony fasadą z półkolistym ryzalitem w kierunku północnym, natomiast wewnętrznym dziedzińcem w kierunku południowym. Elewacje tynkowane z zachowanym bogatym wystrojem architektonicznym. Prawie całe ściany pokryte boniowaniem z wyjątkiem frontowego ryzalitu i zamknięcia północnego dziedzińca. Prócz tego narożniki ścian ujęte w rustykalne bonie. Wszystkie okna pierwotnie w profilowanych opaskach okiennych, w większości zachowanych. Frontowy ryzalit opięty czterema jońskimi kolumnami wielkiego porządku. Pośrodku wejście do budynku, zamknięte półkoliście, z dużym kluczem w nadłuczu ujętym po bokach w dwie girlandy, z zachowaną pierwotnie stolarką drzwiową. Powyżej, pomiędzy kolumnami, półkolisty balkon z ozdobną kutą balustradą, a nad oknem balkonowym kartusz herbowy. Bogato została również ozdobiona elewacja północna dziedzińca. W samych narożach, pomiędzy skrzydłami w partii parteru, prostokątne aneksy, przechodzące w partii piętra w ćwierćkoliste wieżyczki zamknięte osobnymi hełmami. Pomiędzy nimi na parterze cztery doryckie kolumny, wspierające górny taras przechodzący przez całą szerokość elewacji. Ściana piętra nad tarasem podzielona doryckimi pilastrami. We wnętrzu pałacu zachowana częściowo dekoracja sztukatorska, przede wszystkim w głównym holu, gdzie dodatkowo na ścianach, w stiukowych ramach, zachowane malowane na ścianie cztery obrazy ze scenami myśliwskimi.
Za:

http://www.gminakoscian.pl/kokorzyn-historia.html