Park miejski

Cmentarz żydowski w Parczewie powstał prawdopodobnie pod koniec XVI w. lub w pierwszej połowie XVII wieku. Z całą pewnością istniał przed 1633 r.
W latach okupacji przeprowadzono tu liczne egzekucje ludności żydowskiej. Wiadomo, że w sierpniu i październiku 1942 r. hitlerowcy rozstrzelali na cmentarzu łącznie ok. 800 osób. Pochowano tu także blisko 300 żołnierzy Wojska Polskiego pochodzenia żydowskiego, zabitych przez Niemców w lutym 1940 r., podczas deportacji z Lublina do Białej Podlaskiej w tzw. marszu śmierci.

Niemcy zdewastowali cmentarz, macewy wykorzystali m.in. do utwardzania ulic na terenie miasta.

W czasach PRL lokalne władze podjęły decyzję o utworzeniu na terenie cmentarza parku.
W 1979 r. z inicjatywy mieszkańców Parczewa ustawiono pomnik poświęcony zamordowanym żołnierzom polskim, bez wskazania ich żydowskiego pochodzenia. W ostatnich latach odsłonięto drugi pomnik, z napisami w językach hebrajskim i polskim o treści: „Tu leży 280 żydowskich żołnierzy Polskiej Armii, którzy zostali rozstrzelani w lutym 1940 roku przez niemieckich zbirów hitlerowskich. Między tymi ofiarami leży mój ojciec Abram Salomonowicz, ur. 1898 r. Ten pomnik został postawiony dzięki Żydom deportowanym z Belgii”.

Obok na betonowym cokole umocowano odnalezioną macewę Eliego syna Szragi, zmarłego 4 adar II 5603 r. (06.03.1843 r.