Dzwonnica

Dzwonnicę zbudował w latach 1685-1691 architekt Wojciech Trybulski. Składa się z dwóch kondygnacji oddzielonych gzymsem, zaś całość nakrywa łamany dach namiotowy, zwieńczony iglicą z krzyżem. Od strony zachodniej, pod dachem, gzyms wygina się łukowato, aby pomieścić tarczę zegara. W dolnej kondygnacji była kiedyś czynna brama cmentarna o dwóch kamiennych portalach, bowiem do końca XVIII w. tereny przy kościele i klasztorze były cmentarzem.
Po ukończeniu budowy zawieszono na dzwonnicy trzy gotyckie dzwony, jeden z nich był darem kardynała Zbigniewa Oleśnickiego.
Dzwonnica ma wielkie, ale dzisiaj już zapomniane zasługi w ochronie miasta przed ogniem. W przeszłości paliło się ono często, mając zabudowę gęstą i drewnianą. W każdą noc dyżurował przy dzwonnicy ochotnik, którego zadaniem było bicie w dzwon, po otrzymaniu wiadomości o zauważeniu pożaru przez patrolującą miasto straż obywatelską. (Ciągnął wtedy za linę, zwisającą z górnej kondygnacji na ulicę).
W ścianę dzwonnicy wmurowane są dwie tablice pamiątkowe. Starsza, z r. 1933, upamiętnia zwycięstwo Jana Sobieskiego pod Wiedniem, młodsza, z r. 1998, osobę Józefa Piłsudskiego i jego pobyt w Pińczowie w 1914 r. Przy wejściu na teren przykościelny stoi barokowa rzeźba kamienna Matki Boskiej z Dzieciątkiem na kolumnie korynckiej. Fundował ją Jan Pudłowcz w 1661 r.
Na podst. www.pinczow.com