Dwór myśliwski

Dwór myśliwski w Piskorowicach-Mołyniach stanowi cenny przykład rezydencji o charakterze sezonowym, związanej z działalnością Ordynacji Zamojskiej. Pierwotny obiekt powstał w drugiej połowie XIX wieku, a w latach 1893–1894 został przebudowany i otynkowany. W okresie międzywojennym pełnił funkcję siedziby administratora dóbr ordynackich. W okresie II wojny światowej, w 1941 roku, obiekt zajęli przesiedleńcy z Żywiecczyzny, a następnie został przekształcony w budynek mieszkalny. W latach powojennych użytkowany był przez różne instytucje, między innymi jako siedziba Domu Pomocy Społecznej dla kobiet. Dwór wielokrotnie remontowano, przy czym zasadniczy układ bryły i charakter architektoniczny pozostały czytelne. Dwór usytuowany na skraju lasu, przy drodze prowadzącej z Piskorowic do przysiółka Mołynie, w otoczeniu pozostałości dawnego parku krajobrazowego. Budynek wzniesiono z cegły ceramicznej na kamienno-ceglanych fundamentach. Częściowo jest podpiwniczony, z zachowanymi sklepieniami kolebkowymi. Ma rzut prostokątny i parterową bryłę z użytkowym poddaszem, nakrytą dwuspadowym dachem pokrytym czerwoną dachówką. Od frontu (od południa) znajduje się centralnie usytuowany portyk kolumnowy z trójkątnym naczółkiem, poprzedzony schodami i balustradą. Fasadę urozmaicają ryzality boczne oraz gzyms wieńczący. Całość utrzymana jest w duchu eklektyzmu z elementami klasycyzującymi, widocznymi w kompozycji portyku i detalach architektonicznych. Wnętrze dworu ma układ dwutraktowy z sienią wejściową na osi i symetrycznym rozmieszczeniem pomieszczeń mieszkalnych. W piwnicach zachowały się relikty dawnej funkcji gospodarczej, natomiast w części parterowej widoczne są przekształcenia związane z adaptacją do potrzeb mieszkalnych w XX wieku.Dwór w Piskorowicach-Mołyniach, mimo przekształceń, zachował pierwotny kształt bryły i czytelny charakter dawnej rezydencji myśliwskiej. Obiekt stanowi istotny element dziedzictwa architektonicznego regionu, dokumentując formy dworów myśliwskich związanych z działalnością ordynacji ziemskich w końcu XIX wieku.

Źródło: Archiwum WUOZ z/s w Przemyślu Del. Rzeszów