Widoki z 8 piętra

Przy okazji tych zdjęć z 8 piętra Okrąglaka, czyli tarasu na ostatniej kondygnacji, muszę podzielić się historią jak do nich doszło. Otóż nawet nie wiedziałem, że taras na 8 piętrze jest niedostępny. Po prostu wszedłem do windy i nie zaczepiany przez ochronę nacisnąłem guzik z numerem 8. Na 5 piętrze dosiadł się jakiś pan z teczką pod pachą, który chciał zjechać na parter, ale musiał mi towarzyszyć na 8 piętro. Wyszedłem z windy i szarpnąłem za drzwi na taras. Zamknięte. Pan zapytał czy jestem pracownikiem i czy mam kartę zbliżeniową do otwierania. Zrobiłem wielkie oczy i przyznałem, żem turysta. Na co pan: no to tam nie ma wstępu. Widząc moją zmartwioną minę rzucił okiem na zegarek i z uśmiechem oświadczył, że ma chwilę czasu to mnie wpuści i oprowadzi. No i stało się – mamy widoki z tarasu 8 piętra Okrąglaka. Tz. Będziemy mieli bo zacznę je wrzucać. Przy okazji mój przewodnik rzucił mi parę historyjek związanych z budynkiem. Min. o samobójcach, którzy skakali z klatki schodowej ( w sumie 19 takich przypadków), o zabezpieczeniach w postaci siatki zamocowanej na stalowych linach. Wspomniał, że po zamocowaniu siatki ostatnia samobójczyni tak niefortunnie (o ile takiego określenia można użyć) skoczyła, że stalowa lina podtrzymująca siatkę zdekapitowała jej głowę. No ale żeby było optymistycznie to nastrzelałem ponad 20 fot w tym kilka panoram. Takie historie napawają optymizmem, że jeszcze są sympatyczni ludzie, którzy pomagają fotopolanom w ich ciężkiej i niebezpiecznej pracy :)

do Wiesław Smyk: Fajna historia. Tak, zdarzają się miłe chwile (niestety tych jest znacznie mniej niż tych niemiłych - przynajmniej u mnie). Ja nie zapomnę jak fotografowałem jedną budowę - wychodził z niej akurat jeden budowlaniec. Zobaczył że robię zdjęcia przez płot więc dał mi kask, zaprosił na plac budowy i powiedział że tak będzie lepiej robić zdjęcia. W Goerlitz trafiłem też na bardzo miłą panią która kiedy zobaczyła że robię zdjęcia jej kamienicy to zaprosiła mnie do środka a tam na ścianach pięknie wymalowane herby kilku landów - w tym Dolnego Śląska. Z panią nie szło się dogadać bo ona nie znała angielskiego ale coś tam udało mi się wydukać po niemiecku i podziękować za zaproszenie do środka.

do Wiesław Smyk: Bardzo miła i podnosząca na duchu historia. Znaczy nie część o samobójcach, tylko robi się ciepło na sercu, że jednak nie wszędzie fotograf i turysta jest intruzem. Podzielę się podobną, choć zdjęć z niej nie było, ale zaraz wyjaśnię dlaczego. Pod koniec lat 80 znalazłem się na stacji w Łupkowie. Dopadli mnie tam wopiści i najpierw byli sztywni, jak to wojsko, ale gdy już się wyluzowali, zaproponowali wycieczkę do tunelu kolejowego. Zdjęć, niestety, nie mogłem robić, ale dali popatrzeć na drugą stronę przez służbową lornetkę i pogłaskać służbowego psa :)

No ale co wlaśnie widzimy z tego 8 piętra??? Znaczniky by się przydaly...

do vetinari: Melduję wykonanie zadania !

do Wiesław Smyk: No i pięknie ☺ ale warto by bylo tymy znacznikami uzupelnić reśte zdjięć z tej serii ☺☺☺