Ulica Kilińskiego

Studnia się ostała:

Studniom zakładamy obiekty.

do Krzyś_: I nawet z tą samą dość nietypową pompą...

do da signa: A bramom już nie...;-)

do 4elza: Bramom też, ale nie takim :)

do da signa: :-)

do 4elza: W ogóle to studnia stoi przy Kilińskiego i ten dom też .

do da signa: O, dzięki, już skorygowane, a ja miałam chęć szczerą :-)

do 4elza: I brama pasuje :)

I dalej:

do Krzyś_: Dziękuję za wszystkie trzy :-)

Tutaj:

Od kiedy stawiano słupy betonowe do elektryki?

Żywot małych miasteczek podtrzymywany spożywaniem chleba naszego
powszedniego. Wypieczonego na zakwasie z trosk codziennych poprzednich
dni na ogniu z resztek życia mieszkańców, którzy połączyli swój los z losem
ich małej ojczyzny. Tu wszyscy się znają i pozdrawiają z godnością należną
drugiemu człowiekowi. Codziennie próbują wykuwać swoje życie ciężką pracą
w nadziei, że kiedyś może będzie lepiej może lżej może szczęśliwiej.
Trwogę życia miasteczka widać po wygladzie jego zabudowań, które czasami garbią
się aby nikt ich nie dostrzegł w tłumie innych świeżych i postawnych budowli.
Każdy dostrzega tu otulający wszystko i wszystkich specyficzny spokój.
Coś w rodzaju sennego marzenia za którym tęsknią prawie wszyscy w dużych
miastach. Gdzieś może ktoś usłyszy muzykę sączącą się z włączonego
radioodbiornika i ulatującą przez otwarte okno na ulicę.
Tutaj w południe szewc z fryzjerem robią sobie przerwę i w pobliskim barze
spotykają się z fotografem gdzie przy smaku bursztynowego napoju z resztką
piany na ściankach kufla rozprawiają o urokach dawniejszych czasów w których
żyli tacy i owacy. Którzy dbali o dobro tego czy owego i jak to dawniej
lepiej się żyło a i piwo też lepiej smakowało. Czasami do baru przychodzi
szklarz. Ale że w południe ma więcej pracy nie zawsze może sobie na to pozwolić.
Czasami ciszę miasteczka rozpruje dźwięk silnika autobusu, który przywiezie
na tutejszy przystanek kilkoro pasażerów. Którzy w świadomości ulatującego
czasu rozejdą się szybciutko w swoje strony tak jakby uciekali przed wzrokiem
obserwujących ich ludzi.
Urok małych miasteczek czasami zaczyna ginąć gdy wielu jego mieszkańców zaczyna
przenosić się do wielkich miast w poszukiwaniu lepszego i bardziej intensywnego
życia. Ale ci co zostają próbują dalej podtrzymywać stare zwyczaje i tradycje.
Ale szewc z fryzjerem spotykają się u fotografa kupując u pani Krysi niezbędne
szkliwo bo właściciel baru sprzedał lokal i przeprowadził się do większego miasta.
Ale teraz częściej wpada do fotografa szklarz bo jest teraz sprzedawcą plastikowych
okien i drzwi, więc ma więcej czasu.
Urok małych miasteczek .....trochę zmodyfikowany ale nadal istnieje.

Pozdrawiam

do Askofer: Czytając, przypomina mi się piosenka "Tak jak malował pan Chagall", najlepiej w wykonaniu Raz, Dwa, Trzy

do fantom: To moja wewnętrzna refleksja inspirowana kilkoma podobnymi zdjęciami i przelana na powyższy tekst.
A to zdjęcie szczególnie mi się podoba.
Pozdrawiam