Limanowskiego 23

Szpital Starozakonnych pierwotnie funkcjonował w budynku po dawnym Szpitalu św. Aleksandra, dzierżawionym a następnie odkupionym przez Gminę Wyznaniową Żydowską.
Istniejący do dziś budynek oddano do użytku we wrześniu 1851 r. z przeznaczeniem na szpital dla Żydów guberni radomskiej. Wzniesiony został z inicjatywy gubernatora Białoskórskiego, dzięki staraniom bogatych Żydów radomskich min. rodziny Beckermanów. Piętrowy budynek mógł pomieścić około 20 chorych. Obok wzniesiono budynek dla felczera i ekonoma. Szpital przez wiele lat utrzymywał się ze składek wpłacanych przez powiaty wchodzące w skład Dozoru Bóżnicznego Okręgu Radom oraz czynszów i zwrotów kosztów leczenia. Był drugim co do wielkości szpitalem w Radomiu. Od 1937 r. udostępniony został dla wszystkich chorych. W okresie II wojny światowej działały w nim dwa oddziały : chirurgiczny i chorób wewnętrznych. Szpital został zamknięty po likwidacji radomskiego getta, a jego pacjenci wymordowani przez Niemców. W 1946 r. w odnowionym budynku umieszczono oddział gruźliczy Szpitala św. Kazimierza. W 1995 po przeniesieniu oddziału do szpitala na Józefowie budynek dzierżawił Ochotniczy Hufiec Pracy. W 2004 budynek wraz z działką przeszedł na własność fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego, pozostaje nie użytkowany.
RafałT za „Encyklopedią Radomia” J.Sekulskiego