Zamek

Według tradycji, już w XI w. istniał tu mały czeski gród. Bardziej prawdopodobne jest, że w średniowieczu był tu rycerski zamek notowany w 1347 i 1377 r. Wiadomo też, że od końca XIV w. do końca XV w. majątek był własnością rodziny von Pannwitz. Potem właściciele często się zmieniali. W 1505 r. Ulrich hrabia von Hardeck zbudował nowy murowany zamek lub dwór obronny. Kolejny właściciel, Stefan Pantzinger, sprzedał założenie rodzinie von Reichenbach, do której należał on do 1828 r. Zaraz po nabyciu siedziby, Baltazar von Reichenbach powiększył ją. Około roku 1563 zamek całkowicie przebudowano, a być może zbudowano od nowa. Powstały pałac otoczono wałem i fosą. Podczas wojny trzydziestoletniej, w roku 1645, pałac został spalony przez Szwedów. W rok później stał się własnością cesarską i zaraz potem oddany sekretarzowi dworskiemu Wismerowi von Wiesenberg w charakterze lenna. 29 października 1675 r. majątek w Ratnie, wraz z pobliskimi Wambierzycami, kupił świeżo uszlachcony Daniel Paschasius von Osterberg, fundator „Wambierzyckiej Jerozolimy”. Od razu przystąpił on do renesansowo – barokowej rozbudowy pałacu. W 1761 r. majątek stał się własnością kłodzkiego radcy handlowego Leopolda Genedel. W 1822 r. nowym nabywcą został kupiec Franz August Grossmann, a w 1854 r. Woldemar von Johnston, który przebudował i powiększył pałac. Dobudował także wieżę zachodnią. Przebudowa spowodowała jednak utratę cech stylowych. W 1870 r. dobra odziedziczyła Therese von Johnston und Krögerborn, która powiększyła park i dokonała kolejnej modernizacji pałacu. Dostawiono wówczas wieżę zachodnią, przekształcono wnętrza i dziedziniec wjazdowy. Kolejnym właścicielem został jej syn, królewski szambelan Max von Johnston und Krögerborn. Ostatnią właścicielką majątku była Iza von Blanckart (Blankhart), którą wysiedlono w 1946 r. Po II wojnie światowej w pałacu urządzono dom wczasowy, ale mimo remontu w 1972 r. został opuszczony i zaczął popadać w ruinę. W 1985 r. naprawiono dach, ale mimo to obiekt nadal niszczał. W czerwcu 1996 r. kupił go prywatny nabywca. Mimo to w zimie 1997/1998 spłonął dach i stropy.

(opis za : R.M. Łuczyński - "Zamki i pałace Dolnego Śląska - Sudety i Przedgórze Sudeckie")