Albert Hermann Franz Johannessohn urodził się 10 kwietnia 1858 roku w Berlinie. Był synem Carla Augusta Johannessohna oraz Johanny Friederike z domu Pieper. W 1890 roku ożenił się ponownie – jego wybranką została Ida Elise z domu Krause, córka nauczyciela.
Franz Johannessohn przyjechał do Stargardu z Magdeburga. W mieście nad Iną mieszkał przy ulicy Pocztowej (dawniej: Breitestrasse). Prowadził swój zakład fotograficzny w pomieszczeniach restauracji należącej do Maxa Wimpfheimera. W materiałach archiwalnych nazwisko Johannessohn pojawia się po raz pierwszy w 1886 roku.
W tym okresie częstą grupą jego klientów byli żołnierze. Na dwóch zachowanych fotografiach widoczni są żołnierze 9. Kołobrzeskiego Pułku Grenadierów im. hrabiego Gneisenau (2. Pomorski), stacjonującego w Stargardzie.
Pierwsza fotografia o wymiarach 5,7 × 9,2 cm przedstawia dwóch żołnierzy en face. Za nimi znajduje się modne tło imitujące las lub park. W tle dostrzec można również pseudobalustradę, co daje wrażenie, że zdjęcie zostało wykonane na świeżym powietrzu. Obaj żołnierze ubrani są w mundury stargardzkiego pułku i trzymają w dłoniach kufle z piwem. Jeden z nich stoi za balustradą, drugi na niej siedzi. Zdjęcie przedstawia dwóch przyjaciół z wojska i zostało wykonane na pamiątkę. Fotografia jest naklejona na białą tekturę o wymiarach 6,6 × 10,5 cm, ze złotą obwódką wzdłuż krawędzi. Pod fotografią znajdują się drukowane złotą czcionką napisy: Fr. Johannessohn (kursywą) oraz Stargard i/P. (ozdobne „S”). Na odwrocie, w lewym górnym rogu, znajduje się ozdobny monogram z inicjałami fotografa FJ. Skośnie, kursywą, widnieje napis: Fr. Johannessohn / A. Wobick Nachf. Poniżej po prawej stronie podano adres: Stargard i/Pomm. / Wimpfheimer’scher Garten (otoczony ornamentem). Na dole standardowy w tamtym czasie zapis: Die Platten bleiben für Nachbestellungen aufbewahrt und können jederzeit Abzüge, sowie Vergrösserungen davon geliefert werden. Całość wydrukowana brązową czcionką.
Wiadomo, że Franz Johannessohn podpisał pięcioletnią umowę z Maxem Wimpfheimerem, właścicielem gruntu i restauracji położonej w parku niedaleko Bramy Pyrzyckiej. Fotograf wynajął pomieszczenia po Emilii Wobick, wdowie po innym stargardzkim fotografie, Albercie Wobicku. Zgodnie z umową miał płacić czynsz w wysokości 150 marek rocznie, podzielony na cztery raty po 37,50 marki.
Po śmierci Wimpfheimera, między 1897 a 1899 rokiem, budynek prawdopodobnie przejęło miasto. Johannessohn zawarł kolejne umowy ze stargardzkim magistratem, natomiast restauracja przeszła w ręce Augusta Tuchenhagena. Warunki dzierżawy pozostały bez zmian, a umowy przedłużano na kolejne sześć lat.
Zakład fotograficzny musiał dobrze prosperować, ponieważ na początku lat 20. XX wieku Johannessohn zwrócił się do władz miasta z prośbą o możliwość wykupienia dzierżawionego terenu wraz z budynkiem. Władze nie zgodziły się na sprzedaż, ale pozwoliły kontynuować najem. Jednak przy kolejnej próbie przedłużenia umowy administracja miejska odmówiła, powołując się na obawy, że sroga zima może doprowadzić do zawalenia budynku. Wiedząc, że wypowiedzenie umowy mogłoby oznaczać bankructwo fotografa oraz utratę pracy przez jego pracowników, zaproponowano mu inne pomieszczenie w nieruchomości należącej do miasta. Johannessohn odmówił przenosin i zamknął swoje atelier.
Dalsze losy fotografa nie są znane. Można przypuszczać, że – jak wielu innych w tej profesji – opuścił Stargard i przeniósł się do innego miasta.
Dwie kartki wizytowe zakupione przez stargardzkie muzeum są przykładem tego, jak wyglądała praca i działalność fotografa w Stargardzie końca XIX wieku.
Opracowanie na podstawie Carte de visite i carte de cabinet w zbiorach stargardzkiego muzeum
Monika Ogiewa-Sejnota Stargard oraz własne. W.S
+ inne adresy atelier Jägerstraße 9 (1887-1889), Johannisthor 9 (1890), Heilige Geiststr. 4 (1891-1892), Breitestr. 19 (1893-1899), Breitestr.20 (1900-,1920)
za http://www.fotorevers.eu/miejscowosc/Stargard+/3402/ W.S
