Nagrobek Lamprechtów, w którym pochowano Paula i Aleksandra Lamprechtów.
Paul Lamprecht – (ur. 2.02.1844 w Ostrowie (Poznań), zm. 9.03.1907 w Sosnowcu) – przemysłowca, właściciela fabryki sztucznych nawozów chemicznych oraz fabryki papieru w Sosnowcu.
Przybył do Sosnowca w 1874. Jego rodzina wywodziła się z Prochowic na Dolnym Śląsku. Jego ojciec - Karol Gustaw zamieszkał w pierwszej połowie XIX w. w Wielkopolsce, gdzie w 1841 r. w Kaliszu zawarł związek małżeński z Klementyną Augustą z domu Schöpe i przeniósł się do Wrocławia.
Paul Lamprecht w 1874 r. wydzierżawił fabrykę nawozów sztucznych i kleju Teodora Ludwika Schernera znajdującą się w Sielcu, którą później nabył. Następnie zakupił od wdowy po Karolu Gustawie Diettrichu papiernię, która posiadała przystosowany do produkcji młyn wodny nad Przemszą. Ożenił się z siostrą braci Schön – Fanny. Dzięki jego rozległym kontaktom, korzystając z pomocy rodziny Schönów rozbudował fabrykę, która mogła produkować tekturę, karton, papier pakunkowy, gilzy do przędzy i papę. W 1900 roku zakład Lamprechta zatrudniał 122 pracowników, stwarzając im dobre warunki pracy. Dzięki temu i chorobie jego zakład nie został zdewastowany podczas rewolucji w 1905 r. Jego syn Aleksander Lamprecht był spadkobiercą fabryki papieru oraz członkiem rady parafialnej parafii ewangelickiej w Sosnowcu.
Aleksander Lamprecht – (ur. 17.09.1882 w Sosnowcu, zm. 11.06.1964 w Sosnowcu) – najstarszy syn Paula Lamprechta i Fanny z domu Schön.
Ojciec Aleksandra, Paul Lamprecht był zwolennikiem mocnego zakorzenienia dzieci w kulturze i języku rosyjskim. Z jego inicjatywy sprowadzono z Rosji sierotę Wasilija Smirnowa, aby ten na co dzień uczył prawidłowej rosyjskiej wymowy swoich starszych synów. Czuwał też nad ich postępami w nauce, początkowo w sosnowieckiej szkole Dietla, a później wysyłając Aleksandra i Kurta do Moskwy. Chłopcy spotkali się z rusyfikacją także w armii. Proces rusyfikacji na który naciskały rosyjskie władze, był w przypadku rodziny Lamprechtów dość powierzchowny. Ograniczał się do zaakceptowania oznak przynależności państwowej, za którymi szły gwarancje majątkowe. Nie godzono się na pełne zrusyfikowanie, które świadczyłoby o oderwaniu od kultury i języka niemieckiego. Starannie dbano, by język niemiecki był językiem codziennym, którym posługiwano się w rozmowach z dziećmi.
W czasie choroby i po śmierci ojca, Aleksander prowadził fabrykę papieru w Sosnowcu. Zakład rozwijaj się w dalszym ciągu, powiększając produkcję tektury, kartonaży i papę dachową. Fabryka zatrudniała wówczas około 150 osób, pozostając pod kierownictwem inżynierów: Teodora Zenkera i Bronisława Ginsberga. Połowa produkcji była zbywana w kraju, reszta trafiała na eksport, głównie do Holandii, Szwecji, Danii, Serbii, Chorwacji, Słowenii i Austrii.
W 1917 wstąpił w związek małżeński z Giselą z domu von Eicken.
Pozycja: sektor G II, miejsce 9.
