Cmentarz

Cmentarz ten powstał prawdopodobnie jeszcze w XII wieku, a może nawet trochę wcześniej. Pewne jest, że pod datą 1271 roku autor żywota św. Salomei (Vita Sance Salomeae regine Halicensius) wspomina o podróży dwóch zakonników do Strzelec w celu wygłoszenia kazania odpustowego w dniu św. Wawrzyńca (wspomniałem już o tym w artykule pt.: "Nazwa i powstanie miasta Strzelce Opolskie").



Czyli pewne jest, że w okresie tym istniał już w mieście w jakiejś pierwotnej formie kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca (skoro zakonnicy podążali do niego, wybudowany został już wcześniej) oraz z dużym prawdopodobieństwem przykościelny cmentarz, gdyż zmarłych musiano gdzieś grzebać, a jak to było w średniowiecznym zwyczaju, grzebano ich w miejscach uświęconych – czyli w pobliżu kościołów.

Wraz z rozwojem osady – później miasta i powstaniem murów miejskich znalazł się on w ich obrębie. W XV wieku wybudowana została tam również jedna z baszt mających na celu obronę miasta.

Na cmentarzu grzebano wszystkich zmarłych mieszkańców miasta wyznania katolickiego, bez względu na ich tytuły i zamożność, oraz zasłużonych i znanych mieszkańców strzeleckich okolic.
Dopiero nieco później, wraz z rosnącą liczbą pochówków i brakiem miejsca na przykościelnym cmentarzu, powstał cmentarz oddalony nieco od murów miejskich. Wyznaczony został do tego odpowiedni teren, zgodnie z obowiązującymi wówczas normami i względami sanitarnymi, poświęcony oczywiście przez biskupa. Pierwsza wzmianka o drewnianym kościółku cmentarnym św. Barbary pochodzi z 1505 roku, ale jak podają źródła, zmarłych grzebano tam już wcześniej.



Pomimo tego, że zaczęto grzebać zmarłych na nowo powstałym cmentarzu, nadal odprawiano tu pogrzeby zmarłych duchownych, sióstr zakonnych, tzw. ołtarzystów (czyli osoby duchowne przypisane do danego ołtarza w kościele) oraz tzw. kantorzystów (czyli organistów). Osoby z kręgu strzeleckich hrabiów (grafów) i ich rodzin lokalizowano w podziemiach kościoła św. Wawrzyńca oraz w kryptach kaplic.

Na tym cmentarzu spoczęli między innymi: proboszcz kościoła z końca XVIII wieku – Józef von Larisch, strzelecki kronikarz i historyk, radny miasta Jan Józef Reichel, Barbara von Zawadzki z domu von Rudzinski – Rudno oraz jej mąż Franciszek von Zawadzki, Thomas von Chierosz oraz wielu innych, których groby, pomniki i tablice nagrobne dziś są już nieczytelne, bądź też zostały całkowicie zniszczone.

Te, które ocalały z wojennej zawieruchy zostały umieszczone w kamiennym murze za Grotą Lurdzką znajdującą się nieopodal kościoła św. Wawrzyńca oraz przy dawnej baszcie obronnej – późniejszej dzwonnicy. Powyższy opis pochodzi z

http://historian.bloog.pl/id,3...ndex.html?smoybbtticaid=617d5c