Zespół pokoszarowy

W jego skład wchodziło około 80–90 obiektów. Prawdopodobnie od początku lat dwudziestych, a co najmniej od 1925 roku kompleks nosił nazwę „Koszary im. Tadeusza Kościuszki”. Stanowił rejon kwaterunkowy 41. Suwalskiego Pułku Piechoty i 4. DAK. W jego obrębie mieściły się także kwatery 1. dywizjonu 29. Pułku Artylerii Lekkiej. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych część pomieszczeń jednego z budynków (należącego do 4. DAK) zajmowały też niektóre z pododdziałów 29. Batalionu KOP w Suwałkach. W obiektach znajdujących się w południowej części kompleksu mieścił się Wojskowy Szpital Rejonowy. Przed 1927 rokiem został on przekształcony w Garnizonową Izbę Chorych, przy której działała też Garnizonowa Przychodnia Dentystyczna (z przerwami, m.in. w 1926 roku), a od 1 czerwca 1933 roku – Garnizonowa Przychodnia Przeciwweneryczna. Prócz tego, w rejonie koszar 41. pułku znajdowały się wykorzystywane do celów szkoleniowych również przez inne oddziały garnizonu: strzelnica (tzw. stara zlikwidowana w 1931 roku) i gazownia, a także areszt, łaźnia (remontowana w 1928 roku) i piekarnia garnizonowa. We wrześniu 1928 roku, „w koszarach kościuszkowskich, przy 41 pp” Garnizonowe Koło Stowarzyszenia Rodzina Wojskowa uruchomiło przedszkole dla dzieci kadry. Do kompleksu Koszar im. T. Kościuszki przynależał też położony po przeciwnej stronie ulicy teren o powierzchni 6,77 ha, na którym znajdowały się budynki: kościoła garnizonowego i parafii wojskowej, kasyno oficerskie oraz mieszkania kadry.