Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, dawny kościół ewangelicki – został wzniesiony w latach 1779-1781, chociaż kamień węgielny pod jego budowę wmurowano 26 lipca 1776 roku, a więc dwa lata po wielkim pożarze miasta. Projektantem kościoła był inspektor budowlany z Wrocławia – Friedrich Christian Schulz (zaprojektował także świebodzicki ratusz). Pracami murarskimi kierował Friedrich Schlosser, natomiast ciesielskimi Johann Joseph Gartner. Potężna bryła świątyni została posadowiona częściowo w miejscu dawnej średniowiecznej fosy, a częściowo w miejscu gdzie znajdował się przed pożarem w 1774 roku stary domu modlitwy oraz łaźnia miejska. Wymusiło to wykonanie bardzo głębokich wykopów oraz głęboko posadowionych fundamentów z kamienia spajanego niegaszonym wapnem. 26 lipca 1778 r. dokonano uroczystej konsekracji świątyni, co upamiętnia witraż okienny z datą 1778, znajdujący się nad wejściem głównym do kościoła. Ostateczne prace budowlane zakończono uroczystym zawieszeniem wspomnianych w artykule dzwonów na wieży kościelnej w dniu 27 października 1781 r. Wszystkie dzwony ważyły łącznie 23 cetnary (ok. 1.183 kg), przy czym największy ważył 12 cetnarów tj. ok. 617 kg. Kościół posiada bryłę jednonawową, na planie prostokąta z transeptem w części centralnej i kruchtami. Od zachodu znajduje się wieża mająca w przyziemiu przekrój kwadratowy, zwieńczona zwieńczona balustradą z wazami. W wyższych partiach wieża ma przekrój ośmioboku nakrytego barokowym hełmem z dwoma prześwitami oraz zwieńczona okazałą iglicą. Początkowo wieża mierzyła „zaledwie” 30 metrów, w 1898 roku została podwyższona o kolejne 30 metrów, osiągając obecną wysokość 68 metrów. Chorągiewkę raz z kulą na szczycie iglicy zawieszono 10 października 1898 roku. We wnętrzu z trzech stron (pierwotnie z czterech – częściowo rozebrane w 1815 roku) znajdują się dwukondygnacyjne drewniane empory na toskańskich kolumnach.

Na wyposażenie kościoła składają się między innymi ołtarz główny z figurami Apostołów Piotra i Pawła, pochodzący z pierwotnego ołtarza z 1779 r., klasycystyczna ambona i kamienna chrzcielnica z końca XVIII w. Dwa ołtarze boczne pw. Serca Jezusowego oraz Matki Boskiej pochodzą z 1966 r. i zostały zaprojektowane przez świebodziczanina Stanisława Stolarczyka (1898-1968). Na rokokowym chórze organowym z 1779 r. znajdował się instrument wykonany w 1786 roku przez organmistrza Benjamina Englera z Wrocławia, znanego m.in. z częstego koncertowania na zamku Książ u rodziny Hochbergów. Kolejne organy zostały wykonane przez świdnickiego mistrza Christiana Gottlieba Schlaga w I połowie XIX stulecia, natomiast w 1864 r. zostały rozbudowane (przybyło im wówczas 9 kolejnych głosów). W 1903 roku słynna świdnicka firma organowa Schlag & Solne wykonała nowy instrument o 40 głosach, trzech klawiaturach oraz pneumatycznej trakturze gry i rejestrów. W 1890 roku w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła wzniesiona została okazała plebania z cegły klinkierowej. W 1945 roku dawny kościół ewangelicki został przekształcony w kościół filialny parafii pw. Św. mikołaja. W sierpniu 1952 r. erygowano w nim niezależną parafię. W 1957 roku nastąpiła ostatnia poważna przebudowa kościoła. W jego wnętrzu usunięto cztery loże na wysokości I i II balkonu, a przejścia zamurowano. Usunięto także dwa balkony znad ołtarza, który został cofnięty pod ścianę.

info za: Świdnicki Portal Historyczny

http://historia-swidnica.pl/se...ZZC7bxolrJzhDigNA-2um8A8KwtWHo