Kościół św. Idziego

Kościół p.w. św Idziego, położony na cmentarzu grzebalnym, prawdopodobnie w miejscu pierwotnego kościoła parafialnego. Według tradycji jest starszy od obecnego kościoła parafialnego. Wiele wskazuje na to, iż istniał już w XI-XII w. (według przekazu być może wystawiony jako votum księcia Władysława Hermana za szczęśliwe narodziny syna, Bolesława Krzywoustego); kilkakrotnie odbudowywany. W aktach kościelnych z 1398 r. istnieje wzmianka o kościele murowanym. Później popadł w ruinę i wystawiono nowy, drewniany w 1740 r., remontowany w 1788 r. Obecnie istniejąca budowla murowana została wzniesiona w tym miejscu w latach 1858-1860 staraniem wikariusza ks. Teodora Majera. Kościół z czerwonej cegły postawiony jest na rzucie prostokąta z pięcioboczną absydą, kryty dachem dwuspadowym. Na zewnętrznych murach kościoła wmurowane tablice epitafijne ze zniszczonych grobowców. Posiada w swym wnętrzu szereg elementów wyposażenia z dawnego kościoła, drewnianego rozebranego w 1855 r. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Idziego z 1861 r., namalowany przez L. Starzkowskiego. Dwa boczne ołtarze barokowe (XVIII w.) z dekoracją rokokową. Tabernakulum misternie rzeźbione z pierwszej polowy XVII w. z obrazami św. Apolonii i św. Stanisława oraz Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia i św. Rozalii z XVIII w. Ponadto w kościele znajduje się obraz św. Idziego z XVII w. oraz stacje drogi krzyżowej, namalowane w XVIII w.

W podziemiach liczne pochówki okolicznej szlachty. W pobliżu kościoła (piąty rząd od południowej ściany) jest grób Antoniego Nowackiego, nauczyciela, powstańca 1863 r., zesłanego na Sybir, a po powrocie do kraju dalej kontynuującego działalność niepodległościową. Na cmentarzu znajdują się również liczne groby Polaków, którzy zginęli w czasie wojny w 1914 r. jako żołnierze niemieccy.