Kłobucko

Kłobucko (niem. Kellerbeckermühle) jest najbardziej na południowy-wschód wysuniętym osiedlem Szczecina. Jest pięknie położone nad rzeką Płonią i stawami Cysterskim i Klasztornym, wśród drzewostanu Puszczy Bukowej i posiada niezwykłe walory krajobrazowe, wypoczynkowe i turystyczne.
Nazwa niemiecka (Kellerbeckermühle) w dosłownym tłumaczeniu oznacza Młyn nad Piwnicznym Potokiem. Natomiast nazwa polska, nadana po 1945 roku, nawiązuje do nazwy kłobuk – rodzaju kapelusza góralskiego. Nad Kłobuckim Potokiem istniały dwa młyny: Górny (Obermühle) i Dolny (Untermühle). W XIX w. Dolny Młyn został przekształcony w restaurację z miejscami noclegowymi. Na tym terenie działała w tym czasie, także odkrywkowa kopalnia węgla brunatnego, która oprócz zaspokajania potrzeb mieszkańców dostarczała węgiel m.in. do Szczecina. W XX w., przed II wojną światową, istniała tu restauracja, kawiarnia oraz dom zdrojowy, a osiedle było miejscem weekendowych wycieczek Szczecinian. Kellerbeckermühle oraz Jeseritz (Jezierzyce) nie zostały włączone w granice Wielkiego Szczecina w 1939 roku. W czasie działań marcowych w 1945 r. osiedle zostało poważnie zniszczone. Do ok. 1965r. (?) przy drodze krajowej nr 3 znajdował się przystanek kolejowy Kłobucko Gryfińskie (osiedle należało wówczas do powiatu gryfińskiego). W 1972 r. Kłobucko zostało włączone w granice Szczecina. Obecnie jest tu tylko budynek mieszkalny i kilka zabudowań gospodarczych, a teren zaliczany jest do Jezierzyc.

Źródło: prawobrzeze.eu