Stocznia Vulcan

Przedsiębiorstwo stoczniowo-maszynowe Aktien-Gesellschaft (AG) Vulcan Stettin zostało założone w 1851 jako Vulcan-Werft na Drzetowie przez Früchtenichta i Brocka - hamburskich inżynierów. Pierwszym zbudowanym w stoczni statkiem był parowy bocznokołowiec Dievenow. W 1857 przedsiębiorstwo zostało oficjalnie powołane przez króla Prus Fryderyka Wilhelma IV i przekształcone w spółkę akcyjną, na którą składały się udziały firm z Berlina i Szczecina, a nazwę zmieniono na Stettiner Maschinenbau AG "Vulcan" (Szczecińskie Towarzystwo Budowy Maszyn "Vulcan" S.A.). Uruchomiono nowy wydział, na którym rozpoczęto budowę parowozów i w latach 1866-1870 montowano ich aż 70 rocznie. "Vulcan" jako pierwsza stocznia cywilna w Prusach dostała zamówienie od Kriegsmarine na budowę pancernika - nył nim Preußen wybudowany w 1874 roku. Stocznia rozwijała się intensywnie do 1900. Na jej pochylniach wodowane były okręty dla najważniejszych armatorów zarówno z niemiec, jak i z innych krajów świata m. in dla: Rosji, Grecji, Chin, Japonii, Brazylii. Cztery ze zbudowanych na "Vulcanie" statków pasażerskich dwunastokrotnie zdobywały Błękitną Wstęgę Atlantyku. W 1905 zbudowano największy wówczas pasażerski statek parowy na świecie – SS "Kaiserin Auguste Victoria". Gdy w 1906 otwarto filię stoczni w Hamburgu i 5 lat później przeniesiono tam siedzibę firmy to jej nazwę zmieniono na Vulcan-Werke Hamburg und Stettin AG, a stocznia w Hamburgu zaczęła przejmować zlecenia na większe jednostki, natomiast w Szczecinie produkowano tylko małe statki oraz okręty podwodne podczas I wojny światowej. Po 1918 na mocy postanowień traktatu wersalskiego stocznia zaprzestała produkcji okrętów a armatorzy ograniczali także zamówienia na budowę statków pasażerskich. Jeszcze w 1924 stocznia notowała nadal bilans dodatni ale w 1925 sytuacja pogorszyła się tak, że nawet subwencja rządów Prus i Rzeszy nie uratowała jej od kryzysu. W 1926 stocznia "Vulcan" została zakupiona przez firmę Deschimag (Deutsche Schiff- und Maschinenbau AG) z Bremy. Wraz z początkiem wielkiego kryzysu w 1928 przedsiębiorstwo zaprzestało produkcję lokomotyw. W 1938 uruchomiono ponownie wydział budowy maszyn i dwa lata później mógł on przyjąć zamówienie na okręty podwodne dla Kriegsmarine. Pierwszy zwodowano w październiku 1943 lecz ukończono ich niewiele. Budowano także torpedowce. Do końca wojny stocznia została całkowicie zniszczona. Po wojnie na jej terenie zbudowano Stocznię Szczecińską, a obecnie działa tam również Szczecińska Stocznia Remontowa "Gryfia". Jedno nabrzeże jest nazwane Nabrzeże Wulkan.

Mikrob.