Pałac Fredro-Bonieckich

Pałac wzniesiony około połowy XIX w. Zapewne dla ranciszka Rogojskiego ( dobra w pierwszej połowie XIX w. Stanowiły własność Szamerskich, ostatnim z tej rodziny posiadaczem majatku był Franciszek , syn Ignacego i Marianny z Rogojskich, w 1845 r. Po jego śmierci wlasnośc Franciszka i Mateusza Rogojskich, w 1873 r. przejściowo w posiadaniu baronowej Idy z Saffów Karolowej Wedell, potem znowu Rogojskich. W posiadaniu tej rodziny dobra pozostawały do 1873 r., kiedy nabył je Michał Boniecki. Należały później do Stanisława Bonieckiego, a od 1943 r. do Andrzeja Bonieckiego ). Po drugiej wojnie światowej zdewastowany pałac popadł w ruinę. Odbudowa i gruntowna przebudowa na potrzeby Domu Pomocy Społecznej zakończona w 1985 r. (m.in. rozebrano wówczas taras do ogrodu i dodane w końcu XIX w. krótkie skrzydła boczne ). Późnoklasycystyczny. Murowany z cegły, otynkowany. Wzniesiony na spadku terenu, zatem parterowy od frontu i piętrowy od ogrodu. Od frontu czterokolumnowy portyk toksański, zwieńczony trójkątnym szczytem, za portykiem balkon pierwszego piętra. Część środkowa elewacji ogrodowej rozczłonkowana pilastrami, w szczycie wizerunek Matki Boskiej z dzieciątkiem. Gzyms podokapowy konsolkowy. Układ wnętrza dwutraktowy rozdzielony korytarzem. Dach czterospadowy, niski, kryty blachą. W otoczeniu pałacu na skarpie nad pilickiej oraz na zachód od pałacu park krajobrazowy z resztkami starodrzewu, przechodzący w las mieszany stanowiący rezerwat Tomczyce. Opodal pałacu nowe zabudowania Domu Pomocy Społecznej oraz spichlerz wzniesiony około połowy XIX w. murowany z cegły, tynkowany. Na planie prostokąta, piętrowy. Boniowany na narożach. Dach dwuspadowy kryty blachą.