Miasteczko Ruchu Focolari (Mariapoli "Fiore")

Ruch Focolari jest obecny w 182 krajach, liczy ponad 7mln. osób. Założycielką Ruchu Focolari była Chiara Lubich. Jedno z ponad 30 miasteczek ruchu na świecie zlokalizowane jest w Polsce, we wsi Trzcianka k/Wilgi. Miasteczka ruchu są to małe modele społeczności odnowionej przez Ewangelię, która żyje przykazaniem miłości wzajemnej. W polskim miasteczku znajduje się Centrum Gałęzi Żeńskiej i Centrum Gałęzi Męskiej ruchu. W miasteczku odbywają się spotkania otwarte, kongresy, spotkania "Słowa Życia" i rekolekcje. Ruch wydaje miesięcznik Słowo Życia, zawierający fragment czytań jednej z niedziel miesiąca z komentarzem Chary Lubich i świadectwem życia oraz dwumiesięcznik Nowe Miasto - czasopismo o charakterze społeczno-religijnym.
Polskie miasteczko, o nazwie Mariapoli Fiore, powstało w 1996 roku. Katolicki Uniwersytet Lubelski otrzymał w Trzciance k. Wilgi gospodarstwo, jako spadek po bardzo lubianej pani hr. Gradowskiej, z przeznaczeniem na cele katolickiego wychowania młodzieży. Dla KUL-u jednak trudne było podjęcie w tym miejscu takiego zadania, gdyż gospodarstwo położone jest ok. 120 km od Lublina. KUL zaproponował podjęcie tego zadania Ruchowi Focolari i przekazał gospodarstwo w użytkowanie. Zaczęła się praca. Dzięki Bożej Opatrzności i wielkiemu poświęceniu pierwszej żeńskiej wspólnoty życia konsekrowanego oraz małżeństwa wolontariuszy, osób gotowych żyć i pracować w spartańskich warunkach, nastąpiła w ciągu kilku lat wielka przemiana.
Wszystkie istniejące budynki zostały wyremontowane i adaptowane do nowych zadań. Stajnia zamieniona została w kaplicę z elegancką salą spotkań na 120 osób na parterze, a z pokojami noclegowymi na piętrze. W miejscu dawnej obory jest teraz wydawnictwo, biuro Fundacji i apartament dla gości.
Przeprowadzono elektryfikację, telefonizację i kanalizację terenu.
Zbudowano dwie studnie głębinowe, wodociąg, oczyszczalnię ścieków oraz drogę wewnętrzną. Kiedy do pionierów dołączyły: druga żeńska oraz pierwsza męska wspólnota życia konsekrowanego, zbudowano dwa nowe domy, a niedawno jeszcze dwa domy dla rodzin oraz duży dom dla formacji kapłanów i kleryków oraz dla prowadzenia rekolekcji.
Ludzie miejscowego środowiska byli na początku zaskoczeni obecnością nowych, nieznanych sąsiadów. Bali się obecności narkomanów lub chorych na AIDS. Obecność młodych dziewcząt budziła nawet inne podejrzenia.
Mieszkańcy miasteczka budowali jednak nie tylko cementem materialnym, lecz także innym spoiwem. Pracując w szpitalu, w urzędzie gminy i ucząc w szkołach, dawali świadectwo wielkiej gotowości do służby i poświęcenia się dla innych. Ten cement duchowy, który ma na imię miłość budował mosty międzyludzkie. Rozwijał się szacunek, rosło zaufanie, a z czasem również współpraca. Teraz kapłan z miasteczka odprawia codziennie Mszę Świętą. W niedziele i święta uczestniczy w niej około stu osób okolicznej ludności. Nowo urządzone boisko do piłki nożnej gromadzi na co dzień okolicznych chłopców. Wielu miejscowych czuje się teraz w miasteczku jak w domu. Chociaż od jego założenia minęło już 12 lat, myślimy, że to dopiero początki miasteczka. Kiedy ostatnio KUL przekazał nam gospodarstwo na własność, otwarły się nowe perspektywy dla jego dalszego rozwoju.

Źródło opisu:

http://www.archidiecezja.warsz...zpasterstworodzin/ruchy/?a=478

i

http://www.focolare.pl/content/miasteczko-w-polsce

.
Ruch Focolari na świecie:

http://www.focolare.org/en

.
Ruch Focolari w Polsce:

http://www.focolare.pl/<

br />