Zespół klasztorny bernardynów

Zespół klasztorny bernardynów w Tykocinie

Bernardynów sprowadził do Tykocina Marcin Gasztołd wojewoda trocki i wileński w 1479 roku. Obecnie istniejący kościół i klasztor bernardynów ufundowany został przez Jana Klemensa Branickiego w 1771 roku. Śmierć Branickiego i trudności w prowadzeniu prac budowlanych sprawiły, że dopiero w 1791 r. zakonnicy przenieśli się do nowej siedziby. W tym czasie rozpoczęto zapewne, zgodnie z wolą J. K. Branickiego budowę kościoła, wykonano fundamenty, przygotowano cegłę, jednak budowę świątyni odłożono, a potem całkiem zaniechano. Zarówno Izabella Branicka jak i bernardyni, którzy finansowali częściowo budowę klasztoru, nie mieli funduszy na ten cel. Miejsce w którym stanąć miał kościół i w którym złożono przeniesione ze starego klasztoru prochy fundatorów, oznaczono statuą Najświętszej Marii Panny. W 1797 r. dziedziniec klasztorny otoczono parkanem. We wsch. skrzydle klasztoru urządzono kaplicę, którą w 1838 r. rozbudowano poprzez wyburzenie kilku cel w budynku klasztornym. Poświęcony w 1839 r. kościół pomalowano wewnątrz i wyposażono w ołtarze w latach 1847-1848, w 1854 r. wykonano fasadę, nieco wcześniej (1853) zbudowano bramę-dzwonnicę. W 1881 r. w budynkach klasztornych przeprowadzono remont staraniem ostatniego zakonnika w klasztorze tykocińskim - ks. Czachorowskiego. W 1885 r. kościół klasztorny przekazano parafii rzymskokatolickiej. W latach 70. XX w. w klasztorze mieścił się dom dla księży emerytów, obecnie urządzono w tym miejscu Dom Pomocy Społecznej p.w. św. Franciszka z Asyżu prowadzony przez Caritas. Stajnia i dom ogrodnika zbudowane zostały w XVIII w., rozbudowane w XIX w., modernizowane w latach 70. XX wieku.

źródło: https://zabytek.pl/pl/obiekty/tykocin-zespol-klasztorny-bernardynow