Urząd Gminy

Wieś Ułęż Górny wymieniana była już przez Jana Długosza - jako należąca do parafii Żabianka. W XVI w. starosta stężycki - Jacenty Bentkowski, wybudował pierwszy w Ułężu dwór. Dzieje tego obiektu są nieznane. Obecny, klasycystyczny pałac został wzniesiony na początku XIX w. w miejscu poprzedniego dworu, według projektu Jakuba Kubickiego dla rodziny Bentkowskich. Budynek jest murowany z cegły, otynkowany, dwukondygnacyjny, na planie prostokąta, częściowo podpiwniczony, z portykiem wspartym na czterech kolumnach toskańskich. Wraz z pałacem został założony park krajobrazowy o cechach naturalistycznych.Na początku XX w. majątek przeszedł w ręce rodziny Janickich. W okresie międzywojennym należał do Stanisława Janickiego, a po jego śmierci do jego syna Stanisława i córki Ireny. Po Janickich pozostała rodzinna kaplica grobowa, murowana, eklektyczna, z 1923 r., usytuowana na tzw. „wzgórzu pięciu figur” we wsi Ułęż. Po II wojnie światowej majątek przejął Skarb Państwa, a pałac przeznaczono na mieszkania, potem został opuszczony. Po remoncie generalnym w latach 1961-62 ulokowano w nim siedzibę miejscowych władz, a w części folwarcznej majątku (w tym w obrębie stawów), działalność prowadziła Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna. Teren parku obniża się w stronę południową i zaznaczona jest wyraźnie jego kompozycja podzielona na: taras dolny – południowy i górny – północny. Górny taras zajmuje budynek pałacu, wraz z drogą dojazdową zakończoną podjazdem. Przy drodze zachowane są murowane filary - pozostałość bramy wjazdowej do zespołu.Dolny taras zajmuje zwarty starodrzew i stawy parkowe. W tej części parku, na osi pałacu znajduje się zarośnięty staw parkowy połączony ze stawami hodowlanymi. Układ dróg i alejek parkowych wyznaczają drzewa w formie alei i szpalerów. Ze starych obiektów, oprócz pałacu zachowały się ruiny piwnicy – zasypane w latach 90. XX w. oraz figura Matki Bożej - w południowo-zachodniej części parku. Stan zespołu w 1978 r. pokazują zdjęcia autorstwa : Edwarda Lenarta i Andrzeja Lubańskiego umieszczone w „Katalogu parku” oraz Ewy Pujszo z 2000 r. umieszczone w karcie ewidencyjnej zespołu.  Za Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków.