Bema 72-74

W czasach mojego dzieciństwa to była dla mnie ulica nieco tajemnicza a nawet trochę straszna. Chodziło się tam często czy to do sklepów (mięsny ,spożywczy, chemiczny), czy to do fryzjera (nr 91/93), przed świętami po choinki, do biblioteki publicznej lub magla w absolutnie już przerażającej dla mnie kamienicy Wawelbergów przy Ludwiki. Do tego fascynujące swoją tajemnicą nieużywane tory tramwajowe wystające z bruku, monumentalny gmach zespołu szkół i cień morwowych drzew w gęstwinie których biegały wiewiórki. Ulica miała i ma charakter miejsca w którym zatrzymał się czas. Ale to wrażenie boleśnie mylne bo rządzi tam już inny "genius loci" niż pół wieku temu...