Dom Wędkarza

Tu Maliniak z Karwowskim kupowali robaki.

Ileż to wspomnień łączy się z tym miejscem! W latach 70. XX wieku znajdowało się tutaj kino „Delfin”, było małe i rzadko do niego chodziłem. Co roku musiałem się też wybrać na „Krajowej Rady Narodowej”, aby opłacić pozwolenie na wędkowanie—cóż wtedy były za ogromne kolejki, stało się godzinami, był to nr 1 przykład biurokracji. A na egzaminie na kartę wędkarską trzeba było na pamięć znać wymiary ryby, ich okresy ochronne i różne inne detale.

Również często wpadałem do sklepu wędkarskiego, jednego z nielicznych w stolicy, aby kupić haczyki lub żyłkę—sklep bodajże nazywał się, czy też należał do firmy „Polsping” i w połowie lat 70. spotkałem jego dyrektora, byłego mistrza świata i olimpijczyka we florecie, bardzo miłego faceta—który niestety nieoczekiwanie zmarł 2 miesiące później, w „Wiadomościach Wędkarskich” poświęcono mu parę stron.