Ulica Akademicka

Ulica Akademicka w Warszawie – wytyczona w roku 1923 wraz z pobliskim Placem Gabriela Narutowicza i wyznaczająca swoją zabudową jego wschodnią pierzeję. Inicjatorem budowy nowoczesnych gmachów mieszczących domy akademickie był prezydent Warszawy Antoni Jabłoński, a projekt stworzył architekt Kazimierz Tołłoczko.

W roku 1925 ukończono budowę bocznego skrzydła, liczącego trzy piętra i przyporządkowanego numeracji ul.Grójeckiej jako nr 39. Obecnie jest to Dom Studencki Politechniki Warszawskiej mieszczący akademiki Bratniak oraz Tulipan, w momencie powstania był to Dom Mieszkalny Centrali Akademickiej Bratniej Pomocy. Jego krótsze, boczne elewacje stworzyły fragmenty pierzei ulic Akademickiej i Mochnackiego. Obecnie właśnie z tej ostatniej prowadzi wejście do Domu Studenckiego Politechniki Warszawskiej "Muszelka" (Mochnackiego 12).

W tym samym czasie powstało analogiczne skrzydło od strony ul.Uniwersyteckiej – współcześnie mieści się tam Dom Studencki Politechniki Warszawskiej "Pineska", adres ul. Uniwersytecka 5. Jednak głównym gmachem założenia był Dom Studencki "Akademik" (adres: Akademicka 5), od nazwy którego pochodzi powszechne określenie placówek tego typu. Jego budowę ukończono w roku 1930 i był on wtedy jednym z największych budynków w Warszawie – zaprojektowano go tak, by mógł dać schronienie niebagatelnej liczbie 2500 studentów. Od strony ul. Akademickiej i Placu Gabriela Narutowicza gmach posiada osiem pięter i dodatkową kondygnację mieszczącą strych. Fasadę liczącą 11 osi urozmaica centralnie umieszczone wejście znajdujące się w konchowej niszy, która sięga aż do gzymsu ponad pierwszym piętrem.

Na osi wejścia na najwyższej, dziewiątej kondygnacji w okresie powojennym umieszczono Godło Polski – białego orła na tle czerwonej tarczy. Architektura zespołu odwołuje się do sztuki polskiej XVII wieku przetworzonej w duchu art deco. Wewnątrz gmachu zaprojektowano duży, wewnętrzny dziedziniec, zaś dla potrzeb mieszkaniowych służy 675 pokojów. W suterenie mieści się basen oraz dwukondygnacyjna sala gimnastyczna. Z zachowanych elementów dawnego wystroju należy wymienić salę klubową, której strop wspiera się na kolumnach ozdobionych zielonym stiukiem – tam także przetrwały kinkiety w stylu art deco. Na dachach kompleksu przewidziano tarasy rekreacyjne o powierzchni 3 300 metrów kwadratowych, obecnie niedostępne.

Wikipedia