|
|
|
|
|
1 |
|
|
2 |
|
|
2
4 |
|
|
3 |
|
|
4 |
|
|
5 |
|
|
5 |
|
|
6 |
|
|
7 |
|
|
7 |
|
|
7 |
|
|
8 |
|
|
8 |
|
|
9 |
|
|
9 |
|
|
10 |
|
|
11 |
|
|
12 |
|
|
12 |
|
|
14 |
|
|
14 |
|
Za wpłaty ze zrzutka.pl oraz cegiełek kupione zostały:
- Dyski twarde Seagate Exos X22 20TB x 2 = 2500 zł
- Router TP Link Archer X55 AX3000 = 277 zł
- Serwer plików NAS QNAP TS-673A-8G = 4677 zł
Przeznaczenie: kopie zapasowe strony (obecnie wykonywane są ręcznie na domowym komputerze)
zdjęcie 1
zdjęcie 2
zdjęcie 3
|
a%3A4%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A1%3A%229%22%3Bi%3A1%3Bs%3A11%3A%22mazowieckie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22p%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A3%3A%22177%22%3Bi%3A1%3Bs%3A8%3A%22Warszawa%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2223325%22%3Bi%3A1%3Bs%3A8%3A%22Warszawa%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
wczytywanie danych...
|
|
|
|
|
Ulica została utworzona przed 1762 rokiem jako uregulowana, ślepo kończąca się droga przecinająca ogród pałacu Bruhla w sąsiedztwie gruntów należących do reformatów. W 1789 roku przedsiębiorca Sylwestrowicz rozparcelował posesję pałacową (nr hip. 614), wytyczając działki po obu stronach drogi. W 1790 roku w budowie znajdowały się tu trzy budynki murowane, w tym dwa o nieznanych dziś numerach: Michała Biernackiego i Floriana Ładzińskiego oraz nr 11/614I (Ignacego Łaszczyńskiego). Od tego ślepego zamknięcia wywodzi się nazwa ulicy. W 1853 powstał projekt autorstwa Henryka Marconiego, przewidujący rozbiórkę poprzecznego skrzydła kamienicy nr 11 i wybudowanie na jej miejscu bramy do Ogrodu Saskiego, mającej formę łuku triumfalnego, wspartego na dwóch parach kolumn toskańskich. Arkadowy przelot bramy otwierał widok na wzgórze z zaprojektowanym także w tym czasie Wodozbiorem. Łuku triumfalnego nigdy nie wybudowano, zadowalając się skromniejszą bramą filarową autorstwa Juliana Ankiewicza i okrągłym placykiem ułatwiającym zawracanie pojazdów. Otwarcie przelotu przez Ogród Saski przyczyniło się do podniesienia atrakcyjności ulicy. Przez bramę domu nr 6 prowadziło od 1909 roku przejście do słynnej Galerii Luxenburga przy ul. Senatorskiej, mieszczącej wiele sklepów i zakładów gastronomicznych oraz kinoteatr Sfinks. W ostatecznej postaci Niecała była ulicą zwarcie zabudowaną o dość nierównym gabarycie, od dwóch do sześciu kondygnacji. Występowały tu niemal wyłącznie układy jednopodwórzowe i tylko na posesji nr 10 były dwa podwórza. Wśród nowszych budynków do powstania warszawskiego dotrwały zabytkowe domy nr 5, 11 (w połowie) i 12 z przełomu XVIII i XIX w. Ulicę pokrywał asfalt, ale aż do zagłady ulicy zachowały się tu czteropłomieniowe latarnie gazowe. Zgodnie z księgą adresową Polski na rok 1929, przy Niecałej funkcjonowało bardzo wiele firm, najczęściej związanych z branżą odzieżową i obuwniczą (m.in. liczne sklepy z obuwiem dziecięcym) oraz gastronomią. W 1934 nazwę ulicy zmieniono na: "Alberta I, króla Belgów", dla uczczenia bohaterskiego władcy, zasłużonego w obronie swego kraju podczas I wojny światowej.
W 1939 została zburzona kamienica nr 9, dom nr 4 spłonął, a dom nr 1 stracił w pożarze mansardowe zwieńczenie. W 1944, w pierwszym tygodniu powstania, Niemcy spalili zabudowę i wymordowali ponad 140 mężczyzn wyciągniętych z domów na płn. odcinku ulicy. Zupełnie zburzony został Hotel Bruhlowski oraz kamienica nr 1, na rogu Wierzbowej. Nowsze budynki (nr 3, 7 i 10), a także zabytkowa kamieniczka nr 5 przetrwały pożar w stosunkowo dobrym stanie. Niestety, większość ruin, w tym Dom Towarzystwa Lekarskiego (nr 7) rozebrano po 1947. W 1949 przywrócono pierwotną nazwę ulicy. Ok. 1950 wyburzono frontową kamienicę na posesji nr 3 (pozostawiając oficynę) a także przewidzianą wcześniej do odbudowy kamieniczkę nr 5, w zbliżonym czasie remontując osamotniony dom nr 10. W 1961 zburzono jego oficynę oraz szczyt i po pozbawieniu dekoracji fasady włączono jako środkowy segment w wielopiętrowy blok mieszkalny. Wystawiony ok. 1950 dwupiętrowy dom nr 2, upozorowany na klasycystyczny zabytek, jest zupełną fantazją projektanta i w żadnej mierze nie nawiązuje do kamienicy K. Witkowskiego. Aż do lat 80. XX w. wymienione budynki stanowiły jedyną zabudowę Niecałej. Wtedy to pojawił się gmach magazynów Teatru Wielkiego.
W 1962 roku rozpoczęto budowę szkoły podstawowej pod numerem 14. 27 października wmurowano w fundamenty szkoły akt erekcyjny. Szkoła była dwudziestym piątym w stolicy Pomnikiem Tysiąclecia Państwa Polskiego, czyli "tysiąclatką". W Krajowym Komitecie Społecznego Funduszu Budowy Szkół figuruje jako 15-izbowa szkoła nr 669. Powstała z funduszy społecznych z przesłaniem "Niech w murach tej szkoły wychowują się pokolenia świadome wielkości Narodu Polskiego...". 3 września 1963 roku nastąpiło uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego połączone z otwarciem szkoły i uroczystością nadania jej imienia Marii Konopnickiej.
W 2004 ukończono budowę pseudosecesyjnej kamienicy pod numerem 5. Planowane kolejne inwestycje dają szansę na przywrócenie ulicy do życia. W grudniu 2007 roku prawnuk Mieczysława Fogga, Michał Fogg otworzył na parterze rezydencji kawiarenkę "Cafe Fogg " poświęconą najsłynniejszemu pieśniarzowi Warszawy. Niestety przetrwała tylko pół roku, ponieważ hałas przeszkadzał mieszkańcom.
więcej  |
proszę czekać...
|
Ulica Niecała w czasie I WŚ
|
Wjazd drużyn straży pożarnej do Ogrodu Saskiego na okoliczność pokazów ratownictwa. Widoczna ul. Niecała.
|
2  1910-1912
4 1945-1946
| Ulica Niecała na innych zdjęciach |
|
Ulica Niecała - obiekty i wydarzenia  |
|
|
|
