Wzmiankowane w 1135 roku jako "Gloriosa Visliciensium urbe" grodzisko znajduje się na południowy-wschód od miasta, na podmokłych i zalesionych łąkach w dolinie Nidy, na tzw., wyspie grodziskowej, gdzie do dziś zachowały się wały ziemne i umocnienia murowane.
Wewnątrz grodu odsłonięto dwadzieścia jednoizbowych i kwadratowych chat w typie półziemianek, zbudowanych w większości w konstrukcji słupowej ze ścianami z plecionki, wylepionymi gliną. Ponadto odkryto inne obiekty w typie jam gospodarczych, pieców, studni i cysterny.
Pierwotnie funkcjonowało tutaj założenie obronne otoczone nasypem drewniano-ziemnym, którego zewnętrzne lico wzmocnione było suchym murem zbudowanym z łupków gipsowych. W II fazie do starszego wału dostawiono od zewnątrz konstrukcję przekładkową. Wały II fazy grodu należy ramowo datować na okres od 2. połowy X wieku. W 1135 roku książę Bolesław Krzywousty osadził w Wiślicy (gloriosa Visliciensium urbe Urbis) swojego zięcia Borysa Kolomanowica. Jednakże w tym samym roku cesarz niemiecki zmusił księcia polskiego do odstąpienia od sojuszu z Borysem, skierowanym przeciwko władcy Węgier Beli II. Królewicz Borys w odwecie wydał gród na rzeź i zniszczenie Rusinom i Połowcom.
Najmłodsza III faza użytkowania grodu przypada na około 1291 rok, gdy doszło do odbudowy grodu wiślickiego z powodu walk biskupa Jana Muskaty z Władysławem Łokietkiem. Wtedy też zbudowano murowany mur obronny. Po zdobyciu Wiślicy przez Łokietka warownia nie była już wykorzystana i upadła. Zamiast niej zbudowano nowy dwór obronny w płn.-zachodniej części miasta.
