Cukrownia Wożuczyn

Budynki zakładu wybudowano w latach 1911-1914 według projektu szwedzkiej firmy ’’Borman-Szwede” z Warszawy, która dostarczyła również maszyn. Prace budowlane rozpoczęto w 1911 r. i planowano zakończyć w 1913r. Budowa zakładu była trudna, ze względu na brak środków transportu. Wszystkie urządzenia cukrownicze transportowano z najbliższej stacji kolejowej w Rejowcu, oddalonej o około 100 km, przy pomocy specjalnie skonstruowanych podwozi ciągnionych przez konie i woły po polnych drogach i bezdrożach. Dodatkową trudność sprawiał teren, na którym budowano zakład. Był on mokradłem, w związku z tym fundamenty budynków i maszyn stawiano na palach dębowych, aby zapobiec zapadaniu. Sam budynek fabryki miał trzy pietra. Produkcja cukru w Cukrowni Wożuczyn ruszyła w 1913 r. i trwała 47 dni. Buraki do produkcji cukru pochodziły z majątków obszarniczych i od chłopów posiadających dużo ziemi. Dyrektorem cukrowni został inż. Jan Szanecki i pełnił tę funkcję do 1932 roku. Dalsze prace przerwał wybuch I wojny światowej W 1914 r. w czasie działań wojennych zakład został spalony i przez następne trzy lata był nieczynny. Dopiero po roku 1918 został odbudowany i wznowił produkcję cukru.
W 1915 r. Austriacy doprowadzili kolej wąskotorową, która połączyła Wożuczyn z Łaszczowem. Dzięki temu możliwy stał się transport buraków z odległych miejscowości i cukru. Więcej :

http://cukrownia-wozuczyn.blog.onet.pl/category/i-etap-budowy/